Blog

W tym Miesiącu Historii Kobiet GLAD z dumą świętuje udział w obchodach niezliczonych kobiet LGBTQ, których kluczowa praca i trwały wpływ przyczyniły się do równości i sprawiedliwości w naszych społecznościach. Kogo dodałbyś do tej listy? Daj nam znać na Facebook Lub Świergot!

Sylvia Rivera (2 lipca 1951 – 19 lutego 2002) była latynoamerykańską działaczką na rzecz wyzwolenia gejów i praw osób transpłciowych oraz drag queen. W wieku 18 lat Sylvia dołączyła do Gay Activists Alliance, gdzie walczyła nie tylko o prawa gejów, ale także o prawa drag queens. Odegrała wiodącą rolę w zamieszkach w Stonewall w 1969 roku. Wygłosiła wówczas swoje pełne gniewu przemówienie: „Lepiej się uspokójcie” na wiecu z okazji Dnia Wyzwolenia Christopher Street w Nowym Jorku w 1973 roku.

Sylvia kontynuowała pracę na rzecz praw osób LGBTQ i była współzałożycielką grupy „Gay Liberation Front”. Wkrótce potem, wraz z Marshą P. Johnson, założyła Street Transvestite Action Revolutionaries (STAR), grupę wspierającą i wzmacniającą osoby homoseksualne, transpłciowe i genderfluid. Oprócz praw osób homoseksualnych i transpłciowych, Sylvia walczyła również o prawa osób homoseksualnych, ekonomicznych i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych – wszystkie te kwestie dotyczyły jej osobiście. Po 17 latach walki o ustawę o prawach osób homoseksualnych, została ona ostatecznie uchwalona w 1986 roku – wykluczała jednak jakiekolwiek prawa dla społeczności transpłciowej. Ostatecznie, z frustracji, odeszła ze STAR i unikała wszelkiej uwagi mediów aż do lat 90., kiedy wystąpiła w odcinku dokumentalnym serialu stacji PBS „The Question of Equality”. W dokumencie Sylvia omawiała życie i śmierć swojej przyjaciółki Marshy P. Johnson i występowała w obronie biednych i robotniczych osób homoseksualnych, które stały się bezdomne z powodu kryzysu AIDS. Wygłosiła wiele przemówień na temat powstania w Stonewall i została nazwana „matką wszystkich gejów” podczas Marszu Milenijnego we Włoszech w 2000 roku. Na początku 2001 roku Sylvia postanowiła reaktywować STAR jako aktywną organizację polityczną.

Po jej śmierci w 2002 r. założono organizację „The Sylvia Rivera Law Project”, której celem jest zapewnienie wszystkim ludziom swobody w samostanowieniu o swojej tożsamości płciowej i sposobie jej wyrażania, niezależnie od dochodów, rasy lub obaw przed molestowaniem lub dyskryminacją.

Patrisse Cullors jest orędowniczką zniesienia więzień w Los Angeles i współzałożycielką ruchu Black Lives Matter. Pełniła funkcję dyrektorki „Koalicji na rzecz Zakończenia Przemocy Szeryfów w Więzieniach Los Angeles”, która postulowała powołanie cywilnej komisji nadzorującej Departament Szeryfa Hrabstwa Los Angeles w celu ograniczenia nadużyć ze strony funkcjonariuszy. Patrisse założyła organizację „Godność i Władza Teraz”, aby walczyć o godność i władzę osób osadzonych, ich rodzin i społeczności. Jest… New York Times autorka bestsellerów „Kiedy nazywają cię terrorystą: wspomnienia ruchu Black Lives Matter”, zdobywczyni wielu nagród za swój aktywizm, a także tytuł „Lidera Praw Obywatelskich 21^ul. Wiek."

Angelina Resto jest aktywistką na rzecz reformy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i osób LGBTQ osadzonych w więzieniach. Ujawniła się jako osoba transpłciowa w wieku 11 lat. Przez większość pobytu w więzieniu przebywała w męskim więzieniu, gdzie była zastraszana i nękana z powodu swojej transpłciowości. pracował z GLAD i Prisoner Legal Services złożyła pozew o przeniesienie do więzienia dla kobiet, a w 2018 roku została pierwszą kobietą transpłciową, której osadzono zgodnie z płcią. Dzięki jej sprawie i zaangażowaniu, od czasu jej zwolnienia wiosną 2019 roku, kolejna kobieta transpłciowa została przeniesiona do zakładu dla kobiet w Massachusetts. Teraz Angelina walczy o prawa osadzonych LGBTQ, opowiadając o swoich doświadczeniach w więzieniu. Posłuchaj, jak Angelina opowiada swoją historię podczas kolacji Spirit of Justice organizowanej przez GLAD w 2019 roku.

Chai Feldblum jest prawniczką specjalizującą się w prawach obywatelskich, byłą komisarz Komisji ds. Równych Szans Zatrudnienia oraz byłą profesor prawa amerykańskiego w Centrum Prawa Uniwersytetu Georgetown. Była główną prawniczką w zespole, który opracował ustawę o osobach niepełnosprawnych (Americans with Disabilities Act), która weszła w życie w 1990 roku. W 1993 roku była dyrektorem prawnym organizacji Campaign for Military Service, której celem było uchylenie przepisów zakazujących osobom homoseksualnym i biseksualnym otwartej służby w siłach zbrojnych USA. Była również główną autorką ustawy Employment Non-Discrimination Act, zakazującej dyskryminacji w zatrudnieniu ze względu na rzeczywistą lub domniemaną orientację seksualną. Była laureatką nagrody GLAD w 2019 roku. Laureat nagrody Spirit of Justice Award.

Aimee Stephens jest kobietą transpłciową z Michigan i powódką w sprawie Sądu Najwyższego RG & GR Harris Funeral Homes przeciwko EEOC i Aimee StephensPracowała w domach pogrzebowych RG & GR Harris przez sześć lat, aż ujawniła się szefowi jako osoba transpłciowa i została zwolniona z pracy. Sąd Najwyższy rozstrzygnie jej sprawę wiosną.

Jeśli Sąd Najwyższy orzeknie na jej korzyść, potwierdzi, że interpretacja dyskryminacji ze względu na płeć zawarta w Ustawie o Prawach Obywatelskich obejmuje orientację seksualną i tożsamość płciową, a osoby LGBTQ są chronione przed dyskryminacją w zatrudnieniu. Aby zagwarantować, że pracodawcy nie będą dyskryminować osób LGBTQ, niezależnie od decyzji Sądu Najwyższego, Izba Reprezentantów uchwaliła ustawę o równości, która teraz musi przejść przez Senat i zostać podpisana.

Cecilia Chung jest działaczką na rzecz praw obywatelskich oraz aktywistką na rzecz praw osób LGBTQ i HIV. Jej historia została przedstawiona w programie stacji ABC „When We Rise” poświęconym prawom osób LGBTQ w latach 70. i 80. XX wieku. Pracowała jako doradca ds. HIV w UCSF AIDS Health Project oraz jako zastępca dyrektora w Transgender Law Center. Cecilia jest pierwszą kobietą transpłciową i pierwszą Amerykanką pochodzenia azjatyckiego wybraną na przewodniczącą zarządu San Francisco LGBT Pride Celebration. Była również pierwszą osobą otwarcie żyjącą z HIV, która przewodniczyła Komisji Praw Człowieka w San Francisco.

Emma González jest amerykańską aktywistką i orędowniczką kontroli broni. Była uczennicą ostatniej klasy, kiedy przeżyła masową strzelaninę w swojej szkole, Stoneman Douglas High School w Parkland na Florydzie. To doświadczenie zainspirowało ją do współzałożenia grupy wspierającej kontrolę broni „Nigdy Więcej MSD”. Jej „Nazywamy to BSJej przemówienie w odpowiedzi na przepisy dotyczące broni palnej i strzelaniny w szkołach stało się viralem i przyciągnęło uwagę mediów. Magazyn Glamour nazwał ją twarzą ruchu #NeverAgain.

Emma, wraz z innymi uczniami, zorganizowała i wzięła udział w ogólnokrajowym proteście „Marsz dla Naszego Życia” 24 marca 2018 roku. Podczas marszu wygłosiła sześciominutowe przemówienie – tyle samo, ile trwała strzelanina w Parkland – i wymieniła imiona i nazwiska wszystkich ofiar, podając przykłady rzeczy, których nie mogą już robić. W odpowiedzi na przemówienia i aktywizm Emmy, parlament Florydy uchwalił ustawę „Marjory Doulas High School Public Safety Act”, która podniosła minimalny wiek uprawniający do zakupu broni palnej do 21 lat. Ustanawia ona również okresy oczekiwania i weryfikację przeszłości.

Florynce „Flo” Kennedy (11 lutego 1916 – 21 grudnia 2000) była prawniczką, działaczką na rzecz praw kobiet i drugą Afroamerykanką, która ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Columbia. Dostrzeganie skali dyskryminacji wobec swoich klientek sprawiło, że zainteresowała się walką o zmiany społeczne. Przewodziła bojkotom dużych korporacji i protestom w siedzibie CBS. W 1966 roku Florynce założyła Media Workshop, organizację zajmującą się zwalczaniem rasizmu i dyskryminacji w mediach. Była również współzałożycielką Women's Political Caucus i National Black Feminist Organization.

Edith Windsor (20 czerwca 1929 – 12 września 2017) była działaczką na rzecz praw osób LGBT i główną powódką w sprawie Stany Zjednoczone przeciwko Windsor, która uchyliła artykuł 3 Ustawy o ochronie małżeństwa i została uznana za zwycięstwo ruchu na rzecz małżeństw osób tej samej płci w Stanach Zjednoczonych.

Po odejściu z firmy technologicznej została prezesem-założycielem PC Classics, firmy konsultingowej specjalizującej się w projektach związanych z rozwojem oprogramowania. Edith i jej żona publicznie uczestniczyły w marszach i wydarzeniach LGBTQ, a Edie ściśle współpracowała z organizacjami LGBTQ, pomagając im w komputeryzacji systemów pocztowych. Była wolontariuszką w GLAD i Centrum Społeczności LGBTQ oraz zasiadała w zarządzie organizacji Services & Advocacy for GLBT Elders (SAGE). Wraz z senator Dianne Feinstein i kongresmenem Jerroldem Nadlerem pomogła wprowadzić ustawę o szacunku dla małżeństwa. Zajęła drugie miejsce w konkursie magazynu Time na Osobę Roku i zdobyła nagrodę Lifetime Leadership Award od National Gay & Lesbian Task Force.

Pani Major Griffin-Gracy jest aktywistką i liderką społeczną walczącą o prawa osób transpłciowych. Zajmuje się głównie problemami transpłciowych kobiet o innym kolorze skóry, ale większość społeczności transpłciowej uważa ją za członka rodziny. Była liderką zamieszek w Stonewall w 1969 roku i pełniła funkcję dyrektor wykonawczej Transgender Gender Variant Intersex Project, którego celem jest pomoc osobom osadzonym w więzieniu. Przeszła na emeryturę w 2015 roku, ale nadal pracowała nad budową Domu GG, bezpiecznego domu dla społeczności transpłciowej.

Mari Matsuda jest profesor prawa, prawniczką, działaczką na rzecz praw kobiet i sprawiedliwości rasowej. Określa siebie mianem „aktywistki-naukowczyni”. Jako pierwsza Amerykanka azjatyckiego pochodzenia, która otrzymała stały etat profesora prawa w Stanach Zjednoczonych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles (UCLA) w 1998 roku, napisała liczne artykuły dla „Yale Law Journal” i „Michigan Law Review”. Jest członkinią krajowych rad doradczych organizacji działających na rzecz sprawiedliwości społecznej, takich jak American Civil Liberties Union, National Asian Pacific Legal Consortium i Ms. Magazine.

W 2014 roku Mari otrzymała nagrodę Justice in Action Award przyznawaną przez Asian American Legal Defense and Education Fund, a w 2016 roku Regents Medal for Excellence in Teaching. Magazyn A Magazine umieścił ją na liście 100 najbardziej wpływowych Amerykanów azjatyckiego pochodzenia. Została również uwzględniona w książce „The Professors: The 101 Most Dangerous Academics in America” autorstwa konserwatywnego pisarza Davida Horowitza.

Obecnie wykłada w William S. Richardson School of Law na Uniwersytecie Hawajskim i jest autorką licznych tomów w bibliotekach feministycznych, takich jak „Where is Your Body?”: And Other Essays on Race, Gender and the Law. Określa siebie jako „aktywistkę naukową” i zajmowała się prawem konstytucyjnym, prawem praw obywatelskich, teorią feministyczną i innymi dziedzinami.

Heather Purser jest członkinią plemienia Suquamish w Seattle w stanie Waszyngton, aktywistką LGBTQ i płetwonurkiem. Opowiadała się za równością małżeńską w radzie plemienia Suquamish, co doprowadziło do tego, że plemię Suquamish stało się drugie plemię Indian amerykańskich, które zmieniło swoje prawo, aby uznać małżeństwa osób tej samej płci W sierpniu 2011 roku została doceniona przez burmistrza Seattle, Michaela McGinna, podczas dorocznych obchodów Dnia Praw Człowieka. Otrzymała również nagrodę Business and Humanitarian Award od Stowarzyszenia Biznesu w Seattle (Greater Seattle Business Association) za „głos sprawiedliwości społecznej”.