Blog

Dołącz do nas i świętuj z nami udział niesamowitych aktywistek LGBTQ+ w Miesiącu Historii Kobiet. Te niesamowite kobiety, femme i osoby niebinarne tworzą historię. Z radością dzielimy się ich historiami – niezależnie od tego, czy są gawędziarkami, pionierkami, edukatorkami, czy też wszystkimi naraz.  

Lena Waithe Jest scenarzystką, producentką i aktorką, która stworzyła i jest producentką wykonawczą serialu „The Chi”. Lena była pierwszą czarnoskórą kobietą, która zdobyła nagrodę Primetime Emmy za wybitne scenariusze serialu komediowego w 2017 roku za scenariusz do serialu „Master of None”. Chi, Mistrz niczego, a także w innych swoich pracach, Lena znana jest z koncentrowania się na czarnoskórych postaciach i historiach LGBTQ+. 

Danica Roem (ona/jej) była dziennikarką, zanim zajęła się polityką, pisząc o wszystkim, od edukacji i biznesu po transport. W 2017 roku wygrała wybory do Izby Delegatów Wirginii, stając się pierwszą osobą transpłciową wybraną do Zgromadzenia Ogólnego Wirginii. Wygrywając w 2019 roku, ponownie przeszła do historii jako pierwsza transpłciowa ustawodawczyni stanowa, która została ponownie wybrana. W 2023 roku kandydowała i wygrała do Senatu Stanowego, stając się pierwszą transpłciową senatorką stanową w południowych Stanach Zjednoczonych. W 2022 roku Danica opublikowała wspomnienia., Spalić stronę.

Doktor Margaret Chung 张玛珠 (ona/jej) była pierwszą Amerykanką chińskiego pochodzenia, która została lekarzem. Przez całą swoją karierę Margaret, lub “Mama”, jak nazywała ją adopcyjna rodzina, wytrwale sprzeciwiała się dyskryminacji ze względu na rasę, płeć i domniemaną orientację seksualną. Podczas II wojny światowej dr Chung wykorzystała swoje wpływy, aby wesprzeć wysiłek wojenny i lobbowała za utworzeniem WAVES, Rezerwy Kobiet Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Chociaż spotykała się z uprzedzeniami na wielu frontach, Margaret wytyczyła sobie własną, niepowtarzalną ścieżkę przez całe życie.  

Lani Ka'ahumanu (ona/jej) to Kanaka Maoli, czołowa aktywistka, która działa na rzecz zwiększenia widoczności osób biseksualnych zarówno w ruchu LGBTQ+, jak i w szerszym społeczeństwie. Jako autorka, organizatorka społeczna i orędowniczka zdrowia, jest siłą napędową walki z bifobią od 1980 roku. W 1983 roku Lani była współzałożycielką BiPOL, pierwszej feministycznej grupy politycznej działającej na rzecz osób biseksualnych, która początkowo koncentrowała się na edukacji i wspieraniu osób biseksualnych w czasie epidemii AIDS. Następnie stała się kluczową organizatorką grupy, która później stała się znana jako BiNet USA, a następnie jedną z założycielek Sieci Biseksualistów Obszaru Zatoki San Francisco (BABN). Lani opublikowała antologię.Bi Any Other Name: Osoby biseksualne mówią otwarciew 1991 roku, ważny tekst współczesnego ruchu na rzecz praw osób biseksualnych, który został wymieniony przez
Lambda Book Review uznała ją za jedną ze 100 najlepszych książek o tematyce GLBT XX wieku.

Lamya H (ona/one) jest queerową, brązową, niebinarną, muzułmańską pisarką. Była stypendystką Lambda Literary, Aspen Words i Queer|Arts, a jej prace ukazywały się w „Los Angeles Review of Books”, „Salon”, „Vice”, „Autostraddle”, „Vox” i innych. Ich wspomnienia „Hijab Butch Blues” ukazały się w 2023 roku i opisują dosłowne i metaforyczne podróże artystki, jej dojrzewanie i odnajdywanie więzi z postaciami z Koranu, jako sposób na odnalezienie tożsamości praktykującej muzułmanki, osoby queer i nieuznającej płci, imigrantki i zagorzałej orędowniczki sprawiedliwości społecznej.  

Kai Cheng Thom (ona/jej) jest pisarką, performerką, animatorką i mówczynią, której powieść Nieustraszone kobiety i notoryczne kłamczuchy: pełne konfabulacji wspomnienia niebezpiecznej transseksualnej dziewczyny Obejmuje całą gamę gatunków, od opowieści fantasy o dojrzewaniu po wspomnienia z realizmu magicznego. Była finalistką Lambda Literary, Stonewall Book Award i Publishing Triangle Award. Eseje Kai Cheng ukazały się w… Buzzfeed, oni, I Codzienny feminizm, często poruszając kwestie takie jak sprawiedliwość transformacyjna, radykalna miłość i wiele innych. 

Frida Kahlo (ona/jej) była meksykańską artystką, której twórczość inspirowała się naturą i rdzenną kulturą Meksyku. W dzieciństwie chorowała na polio, a w wieku osiemnastu lat uległa wypadkowi autobusowemu, w wyniku którego przeszła ponad 30 operacji. Przykuta do łóżka po wypadku, zwróciła się ku malarstwu. Jej głęboko symboliczna twórczość miała ogromny wpływ na historię sztuki i społeczność LGBTQ+. Jej twórczość została doceniona na całym świecie przez feministki, często ze względu na sposób, w jaki wykorzystywała autoportrety do eksploracji swojej płci i ekspresji płciowej. Wiele jej prac było wykorzystywanych w aktywizmie politycznym i kulturze popularnej.

Tracy Chapman (ona/jej) jest amerykańską piosenkarką i autorką tekstów, popularnie znaną ze swoich singli Szybki samochód I Daj mi jeden powód. Jej kultowa piosenka z 1988 roku Szybki samochód Stał się hymnem LGBTQ+ w latach 80., gdy queerowość była wciąż zamiatana pod dywan. Przyniósł Tracy jedną z trzech nagród Grammy, które zdobyła w tym roku. Utwór był wielokrotnie coverowany, ale powrócił w wielkim stylu, gdy wersja Luke'a Combsa zajęła pierwsze miejsce na liście Billboard Country Airplay w lipcu 2023 roku, co zapewniło jej zwycięstwo w kategorii Piosenka Roku w konkursie Country Music Awards w 2023 roku – po raz pierwszy w historii czarnoskóra autorka tekstów wygrała w tej kategorii. Tracy jest orędowniczką i aktywistką na rzecz równości rasowej i płciowej, praw człowieka oraz walki z HIV/AIDS.

Marylize Biubwa (they/them) to niebinarna lesbijska aktywistka z Nairobi w Kenii, która aktywnie działa na rzecz praw osób LGBTQ+ w tym kraju. Marylize wykorzystuje media społecznościowe, aby obalać mity na temat kobiecej seksualności i społeczności LGBTQ+. W Kenii nadal obowiązują przepisy z czasów kolonialnych, które kryminalizują seks osób tej samej płci, a obecnie Marylize walczy o sprawiedliwość dla osób LGBTQ+, na przykład zapewniając młodzieży LGBTQ+ dostęp do edukacji.

Rosie Jones (ona/jej) jest komikiem stand-upowym, aktorem i scenarzystą, który cierpi na ataksję i porażenie mózgowe, a lata temu ujawnił się jako lesbijka. Rosie stworzyła krótkometrażowy film telewizyjny. Świadczenia z tytułu niepełnosprawności w 2022 roku prowadził miniserial Ekstrawagancja komediowa o niepełnosprawności, i była scenarzystką drugiego sezonu serialu „Sex Education” na Netfliksie. Pasjonuje się interseksualnością związaną z seksualnością, płcią, rasą i niepełnosprawnością, a te pasje wykorzystuje w komedii i innych obszarach swojej pracy. 

Stella Nyanzi (ona/jej) jest ugandyjską aktywistką i antropolożką medyczną, która, jak sama mówi, jest “radykalną, queerową, afrykańską aktywistką feministyczną, która sprzeciwia się patriarchatowi, mizoginii, heteronormatywności i homofobii”. Jest poetką i naukowczynią, a także opublikowała artykuł: “Demontaż zreifikowanej kultury afrykańskiej poprzez lokalny homoseksualizm w Ugandzie,”, który krytykuje ugandyjskie ustawodawstwo anty-LGBTQ+ i dominującą w tak szkodliwych dokumentach prawnych narrację, że “queerowość jest 'nieafrykańska'‘. Stella była dwukrotnie więziona pod zarzutem krytyki prezydenta Ugandy Yoweri Museveniego. Obecnie mieszka w Niemczech z dziećmi w ramach programu ’Pisarze na wygnaniu”.