Dyskryminacja | HIV/AIDS | Rhode Island
Pytania i odpowiedzi dotyczące dyskryminacji w kontekście HIV/AIDS. Zobacz również nasze strony na temat Testowanie i prywatność I Inne pytania dotyczące HIV.
Czy w stanie Rhode Island obowiązują przepisy chroniące osoby zakażone wirusem HIV przed dyskryminacją?
Tak, w stanie Rhode Island uchwalono dwa odrębne prawa zakazujące dyskryminacji osób zakażonych wirusem HIV lub chorych na AIDS.
- Po pierwsze, w stanie Rhode Island obowiązuje ustawa antydyskryminacyjna, która wyraźnie odnosi się do HIV. Ustawa ta stanowi, że “żadna osoba, agencja, organizacja ani podmiot prawny nie może dyskryminować żadnej osoby ze względu na pozytywny wynik testu na HIV lub postrzeganie pozytywnego wyniku testu w mieszkalnictwie, edukacji, zatrudnieniu, udzielaniu kredytów, świadczeniu usług publicznych ani świadczeniu usług…” (RI ST 23-6.3-11).
- Po drugie, osoby zakażone wirusem HIV są chronione na mocy przepisów zakazujących dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność. Obejmuje to federalną ustawę o osobach z niepełnosprawnościami (ADA)2 oraz analogiczne przepisy stanu Rhode Island dotyczące osób z niepełnosprawnością i dyskryminacji (42 USC § 12101).
Przepisy antydyskryminacyjne dotyczące osób niepełnosprawnych chronią osoby chore na AIDS lub zakażone wirusem HIV, nawet jeśli nie wykazują żadnych objawów i nie wykazują żadnych zewnętrznych oznak choroby. Chronią one również osoby, które są uznawane lub postrzegane jako nosiciele wirusa HIV.
Na mocy ustawy ADA, ale nie prawa stanu Rhode Island, prawa te zakazują również dyskryminacji wobec osób, które nie są zakażone wirusem HIV, ale “utrzymują kontakty” z osobami zakażonymi wirusem HIV — na przykład przyjaciół, kochanków, małżonków, współlokatorów, partnerów biznesowych, rzeczników i opiekunów osób zakażonych wirusem HIV.
Czego zabraniają te prawa antydyskryminacyjne w zatrudnieniu?
Pracodawca nie może podjąć działań przeciwko kandydatowi lub pracownikowi wyłącznie z powodu niepełnosprawności, takiej jak zakażenie wirusem HIV lub AIDS. Oznacza to, że pracodawca nie może zwolnić pracownika, odmówić jego zatrudnienia, ponownego zatrudnienia, awansu ani w żaden inny sposób dyskryminować go w warunkach zatrudnienia ze względu na fakt, że dana osoba jest nosicielem wirusa HIV lub choruje na AIDS.
W tym przypadku najważniejsze jest to, czy osoba chora na AIDS lub HIV była traktowana inaczej niż inni kandydaci lub pracownicy w podobnej sytuacji.
Poniżej podano przykłady bezprawnej dyskryminacji:
- Pracodawca nie może odmówić zatrudnienia osoby zakażonej wirusem HIV ze względu na obawę, że wirus zostanie przeniesiony na innych pracowników lub klientów.
- Pracodawca nie może odmówić zatrudnienia ani podjąć decyzji o zatrudnieniu na podstawie możliwości lub nawet prawdopodobieństwa, że dana osoba zachoruje i nie będzie w stanie wykonywać w przyszłości danej pracy.
- Pracodawca nie może odmówić zatrudnienia pracownika, ponieważ będzie to wiązać się ze wzrostem składek na ubezpieczenie zdrowotne lub ubezpieczenie od wypadków przy pracy.
Czy pracodawca w stanie Rhode Island może kiedykolwiek wymagać od kandydata lub pracownika wykonania testu na obecność wirusa HIV?
Zgodnie z prawem obowiązującym w stanie Rhode Island, test na obecność wirusa HIV nie jest warunkiem zatrudnienia (RI ST 23-6.3-11).
O co pracodawca może zapytać pracownika w trakcie rekrutacji i rozmowy kwalifikacyjnej na temat jego stanu zdrowia?
Zgodnie z ustawą ADA i prawem stanu Rhode Island (42 USC 12112; RI ST 28-5-7(4)(i)), przed zatrudnieniem pracodawca nie może zadawać pytań mających na celu ustalenie, czy pracownik ma niepełnosprawność. Przykłady zabronionych pytań przed zatrudnieniem to:
- Czy kiedykolwiek byłeś hospitalizowany lub pozostawałeś pod opieką lekarza?
- Czy kiedykolwiek otrzymywałeś odszkodowanie za wypadek przy pracy lub zasiłek inwalidzki?
- Jakie leki Pan przyjmuje?
- Pracodawca może jednak zapytać, czy kandydat posiada wiedzę, umiejętności i zdolności do wykonywania obowiązków służbowych.
Czy pracodawca może zażądać badania lekarskiego po otrzymaniu oferty pracy? Jakie wytyczne obowiązują?
Po warunkowej ofercie pracy pracodawca może zażądać badania fizykalnego lub wywiadu medycznego wyłącznie w celu ustalenia, czy pracownik jest w stanie wykonywać podstawowe obowiązki służbowe z uwzględnieniem uzasadnionych udogodnień. Oferta pracy nie może jednak zostać wycofana, chyba że wyniki wykażą, że dana osoba nie jest w stanie wykonywać podstawowych obowiązków służbowych z uwzględnieniem uzasadnionych udogodnień lub bez nich. Takie same badania lekarskie należy przeprowadzić u każdej osoby z tej samej kategorii zawodowej. Ponadto dokumentacja badań fizykalnych i wywiadu medycznego musi być oddzielona od dokumentacji kadrowej, a także obowiązują ścisłe zasady poufności.
W jaki sposób sądy zajmują się obawami, że pracownicy służby zdrowia wykonujący inwazyjne zabiegi, na przykład chirurdzy, mogą przenosić wirus HIV na pacjentów?
Ryzyko przeniesienia wirusa HIV z pracownika służby zdrowia na pacjenta jest uważane za tak małe, że bliskie zeru. Niemniej jednak, w przypadkach, gdy szpitale starały się ograniczyć lub pozbawić uprawnień pracowników służby zdrowia zakażonych wirusem HIV, którzy wykonują inwazyjne procedury, sądy reagowały z ogromnym strachem i domagały się niemożliwego do spełnienia standardu „zerowego ryzyka”. W rezultacie, nieliczne sądy, które zajmowały się tą kwestią na mocy ustawy ADA, podtrzymały takie zwolnienia.
Przepisy dotyczące zatrudnienia zawarte w ustawie ADA stanowią, że pracownik nie jest uprawniony do wykonywania pracy, jeśli stwarza „bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa innych osób”. Aby ustalić, czy pracownik stwarza „bezpośrednie zagrożenie”, sąd analizuje:
- Charakter, czas trwania i skala ryzyka;
- Prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka; i
- Czy ryzyko można wyeliminować poprzez rozsądne dostosowanie.
Jednak w przypadku pracowników służby zdrowia zakażonych wirusem HIV sądy zignorowały niezwykle znikome prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka i skupiły się na jego charakterze, czasie trwania i stopniu nasilenia. Poniższy fragment z niedawnej sprawy jest typowy dla podejścia sądów:
“Utrzymujemy, że dr Doe stwarza poważne ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa swoich pacjentów, którego nie da się wyeliminować poprzez rozsądne udogodnienia. Chociaż obecnie nie ma udokumentowanego przypadku przeniesienia zakażenia z chirurga na pacjenta, takie przeniesienie jest z pewnością możliwe. Ponadto ryzyka uszkodzenia przezskórnego nigdy nie da się wyeliminować poprzez rozsądne udogodnienia. Zatem, nawet jeśli dr Doe podejmie dodatkowe środki ostrożności… pewien stopień ryzyka zawsze będzie istniał…” (Doe przeciwko University of Maryland Medical Systems Corporation, 50 F.3d 1261 (1995)).
Należy zauważyć, że tylko niewielka liczba sądów zajęła się prawami pracowników służby zdrowia zakażonych wirusem HIV. AIDS Law Project uważa, że sprawy te zostały rozstrzygnięte nieprawidłowo i są niezgodne z intencją Kongresu przy uchwalaniu ustawy ADA. Ze względu na niejasny charakter prawa w tym obszarze, pracownik służby zdrowia, który może spotkać się z dyskryminacją w zatrudnieniu, powinien skonsultować się z prawnikiem lub rzecznikiem zdrowia publicznego.
Ocena dyskryminacji w zatrudnieniu
Chociaż konsultacja z prawnikiem może okazać się przydatna, poniższe kroki mogą okazać się pomocne przy rozważaniu i ocenie potencjalnego problemu dyskryminacji w zatrudnieniu:
1. Rozważ różnicę między niesprawiedliwością a nielegalną dyskryminacją. Podstawową zasadą prawa pracy jest to, że pracownika można zwolnić z ważnego powodu, z niewłaściwego powodu lub bez powodu. Pracownik może zostać zwolniony zgodnie z prawem z wielu powodów, w tym z powodu “niedopasowania osobowości”. Nie można go zwolnić z powodu dyskryminacji, który jest wyraźnie zakazany przez ustawę.
2. Aby udowodnić roszczenie z tytułu dyskryminacji (tj. że zostałeś zwolniony, zdegradowany itp. z powodu dyskryminacji, a nie z powodu jakiegoś uzasadnionego powodu), musisz być w stanie wykazać następujące rzeczy:
- Pracodawca wiedział lub ustalił, że jesteś nosicielem wirusa HIV lub chorym na AIDS;
- Posiadałeś kwalifikacje pozwalające na wykonywanie podstawowych funkcji stanowiska pracy z uwzględnieniem lub bez uzasadnionych udogodnień; i
- Podjęto wobec Ciebie niekorzystne działania ze względu na Twój status HIV lub AIDS, a powód podany przez pracodawcę jako uzasadnienie niekorzystnych działań jest fałszywy.
3. Jeśli Twój pracodawca wie, że jesteś nosicielem wirusa HIV lub nosicielem AIDS, określ dokładnie, kto wie, skąd się dowiedział i kiedy się o tym dowiedział. Jeśli nie poinformowałeś o tym swojego pracodawcy, czy istnieje inny sposób, w jaki pracodawca mógłby dowiedzieć się lub podejrzewać Twój status HIV?
4. Rozważ powody, dla których uważasz, że jesteś traktowany inaczej ze względu na status HIV, w tym następujące obszary:
- Czy inni pracownicy w podobnych sytuacjach byli traktowani inaczej czy tak samo?
- Czy Twój pracodawca przestrzegał swojej polityki kadrowej?
- Czy niekorzystne traktowanie rozpoczęło się wkrótce po tym, jak pracodawca dowiedział się o Twoim statusie HIV?
- Czy byłeś niezdolny do pracy z powodu choroby przez jakiś czas i czy niekorzystne leczenie rozpoczęło się po powrocie do pracy?
- Jaka będzie wersja wydarzeń przedstawiona przez Twojego pracodawcę? Jak udowodnisz, że wersja pracodawcy jest fałszywa?
5. Czy masz trudności z wykonywaniem obowiązków służbowych z powodu problemów zdrowotnych lub medycznych związanych z HIV? Czy Twój stan zdrowia uniemożliwia Ci pracę w pełnym wymiarze godzin lub wymaga urlopu na wizyty lekarskie, lżejsze obowiązki lub mniej stresujące stanowisko? Możesz spróbować burzy mózgów, aby znaleźć rozsądne rozwiązanie, które możesz zaproponować swojemu pracodawcy. Oto kilka punktów do rozważenia:
- Jak działa firma i jak w praktyce będzie wyglądało zakwaterowanie?
- Postaw się w sytuacji swojego przełożonego. Jakie zastrzeżenia mogą pojawić się wobec żądanego racjonalnego dostosowania? Na przykład, jeśli musisz wyjść o określonej godzinie na wizytę lekarską, kto mógłby przejąć Twoje obowiązki?
Jakie prawa zabraniają dyskryminacji w zakresie mieszkalnictwa?
Zgodnie z prawem stanu Rhode Island dotyczącym dyskryminacji ze względu na HIV (RI ST 23-6.3-11), prawem stanu Rhode Island dotyczącym dyskryminacji osób niepełnosprawnych (RI ST 34-37-4), a także poprawkami do ustawy o sprawiedliwym mieszkalnictwie z 1989 r. (42 USC §§ 3601-3619), dyskryminacja w sprzedaży lub wynajmie mieszkań ze względu na status HIV jest nielegalna. Osoba nie może zostać eksmitowana z mieszkania z powodu statusu HIV lub AIDS ani z powodu uznania jej za nosicielkę HIV lub AIDS.
Czy istnieją jakieś wyjątki od przepisów mieszkaniowych?
Nie ma wyjątków od dyskryminacji mieszkaniowej ze względu na status HIV na mocy prawa stanu Rhode Island dotyczącego HIV (RI ST 23-6.3-11). Ustawa stanu Rhode Island o przeciwdziałaniu dyskryminacji osób niepełnosprawnych zwalnia z tego obowiązku domy, w których są trzy lub mniej mieszkań, a właściciel zajmuje jedno z nich (RI ST 34-37-4). Ponadto, federalna ustawa o sprawiedliwym mieszkalnictwie (Fair Housing Act) w niektórych przypadkach zwalnia z tego obowiązku budynki zajmowane przez właścicieli, w których nie ma więcej niż cztery mieszkania, domy jednorodzinne sprzedawane lub wynajmowane bez pośredników oraz domy zarządzane przez organizacje i kluby prywatne, które ograniczają liczbę miejsc do członków (42 USC § 3604).
Czy prawo stanu Rhode Island chroni przed dyskryminacją ze strony dostawców usług opieki zdrowotnej, przedsiębiorstw i innych instytucji publicznych?
Tak, zgodnie z ustawą stanu Rhode Island o przeciwdziałaniu dyskryminacji ze względu na HIV (RI ST 23-6.3-11), ustawą stanu Rhode Island o przeciwdziałaniu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność (RI ST 11-24-2), a także ustawą ADA (42 USC § 12182), wykluczenie osoby zakażonej HIV z miejsca publicznego (które w ustawie określane jest jako “miejsce publiczne”) lub świadczenie osobom zakażonym HIV nierównych lub ograniczonych usług w miejscu publicznym jest niezgodne z prawem. Zgodnie z obiema ustawami termin “miejsce publiczne” obejmuje każdą placówkę lub firmę oferującą usługi publiczne.
Dlatego osoby zakażone wirusem HIV są chronione przed dyskryminacją praktycznie w każdym miejscu publicznym lub przedsiębiorstwie, w tym w barach, restauracjach, hotelach, sklepach, szkołach, ośrodkach kształcenia zawodowego i innych programach edukacyjnych, taksówkach, autobusach, samolotach i innych środkach transportu, klubach fitness, szpitalach oraz gabinetach lekarskich i stomatologicznych, pod warunkiem, że placówki te są ogólnie dostępne dla ogółu społeczeństwa.
Czy dyskryminacja osób zakażonych wirusem HIV przez pracowników służby zdrowia nadal stanowi problem?
Choć trudno w to uwierzyć, osoby zakażone HIV nadal spotykają się z dyskryminacją ze strony szpitali, lekarzy, dentystów i innych pracowników służby zdrowia. Dyskryminacja ta może przybierać formę całkowitej odmowy świadczenia usług medycznych lub nielegalnego skierowania ze względu na status HIV pacjenta.
Jakiego rodzaju argumenty podają lekarze dyskryminujący osoby zakażone wirusem HIV i czy są one uzasadnione?
Lekarze zazwyczaj próbują uzasadnić dyskryminację osób zakażonych wirusem HIV jednym z dwóch argumentów:
- „Leczenie osób zakażonych wirusem HIV jest niebezpieczne” (niektórzy lekarze odmawiają leczenia osób zakażonych wirusem HIV z powodu irracjonalnego strachu przed zakażeniem wirusem HIV); i
- „Leczenie osób zakażonych wirusem HIV wymaga specjalistycznej wiedzy” (Niektórzy lekarze kierują pacjentów do innych dostawców usług medycznych, opierając się na błędnym przekonaniu, że lekarze pierwszego kontaktu nie mają kwalifikacji do leczenia pacjentów zakażonych wirusem HIV).
Zarówno całkowita odmowa udzielenia leczenia, jak i zbędne skierowania ze względu na niepełnosprawność danej osoby są niezgodne z prawem na mocy ustawy ADA i prawa stanu Rhode Island.
Jak sądy i eksperci medyczni odpowiadają na te argumenty?
Sądy odpowiedziały na te argumenty w następujący sposób:
1. “Leczenie osób zakażonych wirusem HIV jest niebezpieczne”.”
Lekarze i dentyści mogą twierdzić, że odmowa leczenia pacjenta zakażonego HIV jest uzasadniona, ponieważ obawiają się, że sami mogą zarazić się HIV poprzez ukłucia igłą lub inne formy kontaktu z krwią. Jednak badania pracowników służby zdrowia wykazały, że ryzyko zakażenia HIV w wyniku narażenia zawodowego jest znikome, zwłaszcza przy zachowaniu uniwersalnych środków ostrożności.
Z tego powodu w 1998 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydał orzeczenie w tej sprawie Bragdon przeciwko Abbottowi (524 US 624 (1998)) stwierdza, że lekarze nie mogą odmówić leczenia osobom zakażonym wirusem HIV ze względu na obawy lub obawy dotyczące zakażenia wirusem HIV.
Oprócz kwestii prawnych, Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne i Amerykańskie Stowarzyszenie Stomatologiczne, a także wiele innych organizacji zrzeszających pracowników służby zdrowia, wydały wytyczne stwierdzające, że odmowa leczenia osobie zakażonej wirusem HIV jest nieetyczna.
2. „Leczenie osób zakażonych wirusem HIV wymaga specjalistycznej wiedzy”
W takich przypadkach zasadność roszczenia o dyskryminację zależy od tego, czy – na podstawie obiektywnych dowodów medycznych – usługi lub leczenie potrzebne pacjentowi wymagają skierowania do specjalisty lub mieszczą się w zakresie usług i kompetencji świadczeniodawcy.
W Stany Zjednoczone przeciwko Morvantowi W sprawie (898 F.Supp. 1157 (ED La 1995)) federalny sąd pierwszej instancji odrzucił twierdzenie dentysty, że pacjenci z HIV wymagają specjalisty do rutynowej opieki stomatologicznej. Sąd zgodził się z zeznaniami biegłych, którzy stwierdzili, że do udzielania leczenia stomatologicznego osobom z HIV nie jest wymagane żadne specjalne szkolenie ani wiedza specjalistyczna, poza tymi, które posiada dentysta ogólny. Sąd odrzucił argumenty dentysty, że nie posiadał on kwalifikacji, ponieważ nie był na bieżąco z literaturą i szkoleniami niezbędnymi do leczenia pacjentów z HIV. Chociaż sprawa ta dotyczyła opieki stomatologicznej, ma ona zastosowanie również w innych placówkach medycznych.
Jakie konkretne przepisy ustawy ADA zakazują dyskryminacji ze strony dostawców usług opieki zdrowotnej?
Zgodnie z tytułem III ustawy ADA, świadczeniodawcy usług opieki zdrowotnej nie wolno:
- Odmówić pacjentowi zakażonemu wirusem HIV „pełnego i równego korzystania” z usług medycznych lub odmówić mu „możliwości korzystania” z usług medycznych na takich samych zasadach jak innym pacjentom.
- Ustanowić „kryteria kwalifikowalności” dla przywileju otrzymywania usług medycznych, które mają na celu odsianie pacjentów, u których test na obecność wirusa HIV dał wynik pozytywny.
- Zapewnić „inne lub oddzielne” usługi pacjentom zakażonym wirusem HIV lub nie zapewnić usług pacjentom w „najbardziej zintegrowanym środowisku”.
- Odmówić równych świadczeń medycznych osobie, o której wiadomo, że ma „pokrewieństwo” lub „związek” z osobą zakażoną wirusem HIV, na przykład małżonkowi, partnerowi, dziecku lub przyjacielowi.
Jakie konkretne praktyki opieki zdrowotnej stanowią nielegalną dyskryminację osób zakażonych wirusem HIV?
Stosując szczegółowe postanowienia ustawy ADA powyżej do praktyki opieki zdrowotnej, poniższe praktyki są nielegalne:
- Lekarz nie może odmówić leczenia osoby zakażonej wirusem HIV ze względu na domniemane ryzyko zakażenia wirusem HIV lub dlatego, że po prostu nie czuje się komfortowo lecząc osobę zakażoną wirusem HIV.
- Dostawca usług opieki zdrowotnej nie może zgodzić się na leczenie pacjenta wyłącznie w placówce poza stałym gabinetem lekarskim, na przykład w specjalistycznej klinice szpitalnej, tylko dlatego, że dana osoba jest nosicielem wirusa HIV.
- Lekarz nie może skierować pacjenta zakażonego HIV do innej kliniki lub specjalisty, chyba że wymagane leczenie wykracza poza zakres jego zwykłej praktyki lub specjalizacji. Ustawa o Amerykanach Niepełnosprawnych (ADA) wymaga, aby skierowania pacjentów zakażonych HIV były wystawiane na takich samych zasadach jak skierowania innych pacjentów. Dopuszczalne jest jednak skierowanie pacjenta do specjalistycznej opieki, jeśli u pacjenta występują schorzenia związane z HIV, które wykraczają poza zakres kompetencji lub usług lekarza.
- Dostawca usług medycznych nie może podwyższać kosztów usług pacjentowi zakażonemu HIV, aby zastosować dodatkowe środki ostrożności wykraczające poza obowiązkowe procedury kontroli zakażeń OSHA i CDC. W pewnych okolicznościach stosowanie niepotrzebnych dodatkowych środków ostrożności, które stygmatyzują pacjenta wyłącznie ze względu na status HIV, może być nawet naruszeniem ustawy ADA.
- Dostawca usług opieki zdrowotnej nie może ograniczać zaplanowanego czasu leczenia pacjentów zakażonych wirusem HIV, na przykład nalegać, aby pacjent zakażony wirusem HIV zgłosił się pod koniec dnia.
Jakie prawa zabraniają dyskryminacji w kredytach?
Zgodnie z prawem stanu Rhode Island dotyczącym przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na wirus HIV (RI ST 23-6.3-11) oraz prawem stanu Rhode Island dotyczącym przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność (RI ST 34-37-4) dyskryminacja ze względu na status HIV przy udzielaniu jakiejkolwiek formy kredytu lub pożyczki jest niezgodna z prawem.
Zgodnie z poprawkami do ustawy o sprawiedliwym mieszkalnictwie z 1989 r. (42 USC §§ 3601-3619) dyskryminacja ze względu na status HIV przy finansowaniu mieszkalnictwa jest nielegalna.
Jakie prawa zabraniają dyskryminacji w edukacji?
Zgodnie z prawem stanu Rhode Island dotyczącym przeciwdziałania dyskryminacji w kontekście wirusa HIV (RI ST 23-6.3-11) oraz sekcją 504 federalnej ustawy o rehabilitacji z 1973 r. (29 USC § 794) dyskryminacja ze względu na status HIV w programach lub zajęciach szkół publicznych jest niezgodna z prawem.
Zastrzeżenie: Ta strona ma charakter wyłącznie informacyjny. Nie stanowi porady prawnej i nie tworzy relacji klient-adwokat. Ponieważ każda sytuacja jest inna, informacje zawarte na tej stronie nie mogą zastąpić spersonalizowanej porady wykwalifikowanego prawnika. Przepisy prawa często się zmieniają, a kancelaria GLAD Law nie gwarantuje, że informacje na tej stronie są aktualne lub kompletne. W celu uzyskania porady prawnej lub skierowania prosimy o kontakt. Odpowiedzi GLAD Law.
Powiązane treści
-
Rhode Island przoduje w zapobieganiu HIV dzięki przełomowemu prawu dotyczącemu dostępu do PrEP
czerwiec 27, 2024Przeczytaj więcejPrzełomowe nowe prawo całkowicie zmieni sytuację w zakresie dostępu do PrEP w stanie Rhode Island.
-
Usuwanie barier w dostępie do PrEP w stanie Rhode Island
Przeczytaj więcejZwycięstwo! 17 czerwca 2024 roku gubernator Mckee podpisał ustawę H7625/S2255. Rhode Island jest dopiero drugim stanem…
-
Poprawa dostępu do PrEP w Rhode Island
Przeczytaj więcejPoszerzenie dostępu do leku, który zmniejsza ryzyko zakażenia wirusem HIV o blisko 100%.

