Małżeństwo | Rhode Island

Tak, po wielu latach nieudanych prób i prawie dwóch latach od uchwalenia ustawy o związkach partnerskich w lipcu 2011 r., 2 maja 2013 r. Zgromadzenie Ogólne Rhode Island zatwierdziło, a gubernator Lincoln Chafee podpisał ustawę o równości małżeńskiej, Ustawa dotycząca stosunków rodzinnych – osoby uprawnione do zawarcia małżeństwa (zob. http://webserver.rilin.state.ri.us/BillText/BillText13/HouseText13/H5015B.pdf), która rozszerzyła prawo do zawarcia małżeństwa na pary tej samej płci obowiązujące od 1 sierpnia 2013 r.

Ustawa ta odebrała również parom tej samej płci możliwość zawierania związków partnerskich w stanie Rhode Island w tym samym dniu i pozwala parom, które już zawarły związek partnerski w stanie Rhode Island, na utrzymanie swoich związków partnerskich lub połączenie ich w małżeństwo (RI Gen. Laws § 15-3.1-12).

Dwa lata później, w Obergefell przeciwko Hodgesowi (135 S.Ct. 2584 (2015))Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uczynił równość małżeńską rzeczywistością w całym kraju, orzekając, że Konstytucja Stanów Zjednoczonych gwarantuje parom tej samej płci prawo do zawarcia małżeństwa. Mary Bonauto z GLAD reprezentowała powódki podczas rozprawy ustnej.Obergefellwszystkie 50 stanów jest zobowiązanych do wydawania licencji małżeńskich parom tej samej płci, a wszystkie stany muszą respektować małżeństwa par tej samej płci zawarte w innych jurysdykcjach.

Tak. Dzięki Obergefell przeciwko Hodgesowiwszystkie stany są zobowiązane do wydawania licencji małżeńskich parom tej samej płci.

Proces zawarcia związku małżeńskiego w stanie Rhode Island obejmuje następujące podstawowe kroki:

1. Jeśli przynajmniej jedna ze stron jest mieszkańcem stanu Rhode Island, para musi uzyskać licencję od urzędnika stanu cywilnego w mieście, w którym mieszka jedna ze stron. Jeśli żadna ze stron nie jest mieszkańcem stanu Rhode Island, para musi uzyskać licencję od urzędnika stanu cywilnego w mieście, w którym ma się odbyć planowany związek małżeński (RIGen. Laws § 15-2-1).

2. Para musi zawrzeć związek małżeński (tj. przeprowadzić ceremonię, w której oprócz urzędnika uczestniczą co najmniej dwie osoby) w ciągu 3 miesięcy od uzyskania licencji (RI Gen. Laws § 15-2-8 i § 15-3-8).
3. Po zakończeniu ceremonii osoba, która ją przeprowadziła, ma 72 godziny na zwrot licencji do miasta lub miasteczka, w którym została wydana (RI Gen. Laws § 15-3-12).
4. Urzędnik złoży następnie oryginał dokumentu, a para otrzyma oficjalny akt zawarcia związku małżeńskiego.

Więcej szczegółowych informacji znajdziesz w publikacji GLAD, Przewodnik po małżeństwach dla par tej samej płci w Rhode Island.

Ustawa potwierdza również prawo każdej religii do ustalania dowolnych wymogów dotyczących osób uprawnionych do zawarcia małżeństwa w obrębie tej religii oraz prawo każdego duchownego, rabina lub innego urzędnika do odmowy udzielenia ślubu dowolnej parze. Ustawa przewiduje również dalsze wyjątki dla organizacji kontrolowanych przez religię i organizacji charytatywnych.

Aby uzyskać dodatkowe informacje, zapoznaj się z publikacją GLAD, Przewodnik po małżeństwach dla par tej samej płci w Rhode Island.

Rhode Island będzie szanować legalne związki małżeńskie par tej samej płci niezależnie od miejsca ich zawarcia, tak jak wszystkie stany będą teraz szanować związki małżeńskie par tej samej płci zawarte w Rhode Island.

Istnieją różne dokumenty prawne, które mogą chronić związek pary, niezależnie od tego, czy nie ma ona formalnego związku prawnego, czy jest już w związku małżeńskim.

1. Umowa lub kontrakt o związku: Umowy o wspólnym pożyciu dotyczące majątku i finansów to dobry sposób na pisemne uregulowanie spraw par przed separacją. O ile umowa nie dotyczy usług seksualnych, ma duże szanse na utrzymanie jej ważności, o ile spełnia wymogi ważnej umowy. Należy pamiętać, że jak w każdym stanie, konkretne przepisy dotyczące dzieci mogą, ale nie muszą, być egzekwowane zgodnie z ich postanowieniami, ponieważ to sąd zawsze ma prawo do ustalenia najlepszego interesu dzieci. (Zobacz dyskusję poniżej dotyczącą umów rodzicielskich).
2. Pełnomocnictwo: Każda osoba posiadająca zdolność prawną może ustanowić inną osobę (na przykład partnera) swoim „pełnomocnikiem” do spraw finansowych w przypadku, gdy stanie się niezdolna do czynności prawnych lub niepełnosprawna. Prawo przewiduje „skrócony formularz”, który pozwala na oznaczenie rodzajów transakcji, które ma wykonywać Twój partner (Twój „pełnomocnik”). Należą do nich: (a) transakcje dotyczące nieruchomości; (b) transakcje dotyczące ruchomości i towarów; (c) transakcje dotyczące obligacji, akcji i towarów; (d) transakcje bankowe; (e) transakcje operacyjne w działalności gospodarczej; (f) transakcje ubezpieczeniowe; (g) roszczenia i spory sądowe; (h) świadczenia z tytułu służby wojskowej; (i) dokumentacja, raporty i oświadczenia; oraz (j) wszelkie inne sprawy. W przypadku braku takiego ustanowienia, członek „rodziny” będzie upoważniony do podejmowania decyzji za osobę niepełnosprawną lub niepełnosprawną. Niniejsze pełnomocnictwo nie obejmuje decyzji dotyczących opieki zdrowotnej.
3. Pełnomocnictwo w sprawach opieki zdrowotnej: Ponieważ świadczeniodawcy usług medycznych liczą na to, że decyzje dotyczące opieki zdrowotnej w imieniu osoby ubezwłasnowolnionej będą podejmowane przez krewnych, osoba niezamężna musi wyznaczyć pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej, jeśli chce, aby inna osoba podejmowała te decyzje zamiast członka rodziny. Zgodnie z RI Gen. Laws § 23-4.10-2, osoba może wyznaczyć pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej do podejmowania decyzji – na czas określony lub nieokreślony. Pełnomocnik może wówczas podejmować decyzje w Twoim imieniu – natychmiast lub po utracie przez Ciebie zdolności do podejmowania decyzji. Nawet po udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do spraw opieki zdrowotnej, możesz samodzielnie podejmować decyzje, jeśli sobie tego życzysz i o ile posiadasz do tego zdolność. Ustawa przewiduje „formularz ustawowy”, którego możesz użyć do sporządzenia pełnomocnictwa do spraw opieki zdrowotnej.

Pełnomocnictwo może określać upoważnienie pełnomocnika do podejmowania decyzji w Twoim imieniu, a także określać, jakich rodzajów leczenia nie chcesz, w tym leczenia, które mogłoby Cię utrzymać przy życiu. Możesz również określić swoje życzenia dotyczące darowizn narządów i tkanek po śmierci.

Pełnomocnictwo musi być podpisane przez jednego notariusza lub dwóch świadków. Żaden z tych sygnatariuszy nie może być wyznaczonym lub zastępczym pełnomocnikiem; świadczeniodawcą opieki zdrowotnej ani pracownikiem świadczeniodawcy opieki zdrowotnej; ani też operatorem placówki opieki społecznej ani pracownikiem takiej placówki. Pełnomocnictwo można odwołać w dowolnym momencie poprzez sporządzenie nowego pełnomocnictwa lub wyraźne oświadczenie o odwołaniu. Osoby często przekazują kopię pełnomocnictwa swoim lekarzom, a czasami członkom rodziny.

1. Testament życia: W trwałym pełnomocnictwie do spraw opieki zdrowotnej można zamieścić zapisy określające życzenia osoby zainteresowanej dotyczące zakończenia podtrzymywania życia, preferencje co do rodzajów opieki medycznej lub ograniczenia uprawnień pełnomocnika.
2. Będzie: Bez testamentu, majątek zmarłej osoby niezamężnej przechodzi na: (1) jej dzieci; (2) jej rodzinę; (3) jeśli nie można ustalić najbliższej rodziny, na rzecz państwa. Jeśli chcesz zapewnić byt innym osobom, na przykład partnerowi, testament jest niezbędny. Nawet jeśli posiadasz niewiele majątku, możesz wskazać w testamencie osobę, która będzie zarządzać Twoim majątkiem. Jeśli masz dzieci, możesz wskazać ich przyszłego opiekuna w testamencie.
3. Dokumenty dotyczące planowania pogrzebu: Stan Rhode Island zezwala osobie na wyznaczenie innej osoby jako swojego „agenta ds. planowania pogrzebu”, z wyłączną odpowiedzialnością i upoważnieniem do podejmowania wszelkich ustaleń i decyzji dotyczących ceremonii pogrzebowych, pochówku lub spoczynku zwłok, w tym kremacji. Dokument musi być podpisany przez osobę zmarłą i poświadczony notarialnie. Aby uniknąć sporów z członkami rodziny, zaleca się przekazanie instrukcji osobie, której chcesz powierzyć tę sprawę, a także członkom rodziny.

Nawet jeśli nie posiadasz tych dokumentów, żyjący partner tej samej płci, który może udowodnić, że jego związek spełnia państwowe kryteria „związku partnerskiego” (przeczytaj sekcję „Związek partnerski” powyżej), może również przejąć kontrolę nad procesem pogrzebu i pochówku.

Wymaga to jednak udowodnienia pewnych faktów dotyczących waszego związku w chwili tragedii i nie ma wpływu na to, czy ktoś inny został wyznaczony na „agenta ds. planowania pogrzebu”. Najlepszym sposobem, aby upewnić się, że Twój partner będzie mógł podejmować takie decyzje, jest wyznaczenie go na swojego „agenta ds. planowania pogrzebu”.

W 2018 roku stan Rhode Island uchwalił ustawę, która wymaga, aby akt zgonu odzwierciedlał tożsamość płciową zmarłego, podaną przez najbliższego krewnego, osobę najlepiej wykwalifikowaną lub w dokumencie upamiętniającym wolę zmarłego. Aby mieć pewność, że tak się stanie, najlepiej przekazać osobie wyznaczonej na „agenta ds. planowania pogrzebu” poświadczony notarialnie dokument potwierdzający tożsamość płciową.

GLAD zaleca współpracę z prawnikiem przy przygotowywaniu tych dokumentów.

Chociaż dostępne są formularze, mogą one nie być dostosowane do Twoich indywidualnych potrzeb i życzeń. Co więcej, prawnik może lepiej pomóc w realizacji Twoich celów, na przykład poprzez sporządzenie testamentu w sposób, który z większym prawdopodobieństwem zniechęci niezadowolonych członków rodziny do jego kwestionowania, lub poprzez wyznaczenie pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej z bardzo szczegółowymi instrukcjami. Ponadto prawnik może pomóc w rozwiązaniu wątpliwości prawnych wynikających z nakładania się tych dokumentów. GLAD Answers może polecić prawników zrzeszonych w Serwisie Poleceń Prawnych GLAD.

Tak. Obergefell przeciwko Hodgesowi Decyzja ta gwarantuje, że wszystkie stany i rząd federalny muszą traktować pary jednopłciowe w taki sam sposób, jak pary różnopłciowe. Oznacza to, że wszystkie zabezpieczenia, prawa i obowiązki, które stany i rząd federalny zapewniają parom różnopłciowym, muszą być również zapewnione parom jednopłciowym.

Tak, ponieważ, jak wspomniano powyżej, pary jednopłciowe mają prawo do wszystkich świadczeń przysługujących parom różnopłciowym.

Jednakże do czasu Obergefell przeciwko Hodgesowi W wyroku z 26 czerwca 2015 r. wiele par jednopłciowych żyło w stanach, w których niekonstytucyjne przepisy dotyczące małżeństwa uniemożliwiały parom jednopłciowym zawarcie związku małżeńskiego. W związku z tym, po śmierci współmałżonka, nie mogli oni spełnić warunku świadczenia dla osób pozostających przy życiu w związku małżeńskim przez 9 miesięcy.

Aby naprawić tę niesprawiedliwość, Lambda Legal złożyła dwa pozwy, Ely przeciwko Saulowi I Thornton przeciwko Komisarzowi ds. Ubezpieczeń Społecznych i udało mu się uzyskać możliwość ubiegania się o świadczenia dla par tej samej płci w ramach Ubezpieczeń Społecznych dla osób pozostających przy życiu, które nigdy nie zawarły związku małżeńskiego (Ely przeciwko Saulowi) lub w końcu udało im się wyjść za mąż, ale byli małżeństwem krócej niż 9 miesięcy, gdy ich współmałżonek zmarł (Thornton przeciwko Komisarzowi ds. Ubezpieczeń Społecznych). 

Te dwa orzeczenia pozwalają parom jednopłciowym, które zostały wykluczone z małżeństwa z powodu dyskryminujących przepisów stanowych i w konsekwencji nie kwalifikowały się do ubiegania się o świadczenia dla osób pozostających przy życiu w Ubezpieczeniach Społecznych (Social Security). Jednak sukces tego wniosku zależy od przedstawienia wystarczającej dokumentacji, która udowodni Ubezpieczeniom Społecznym, że jedynym powodem, dla którego nie spełnili wymogu 9 miesięcy, były dyskryminujące przepisy stanowe.

Poniższy link zawiera bardziej szczegółowe informacje oraz odpowiedzi na często zadawane pytania dotyczące każdego pozwu, a także listę sposobów dostarczenia dokumentacji niezbędnej do uzyskania prawa do świadczenia dla osoby pozostającej przy życiu: Informacje dla żyjących partnerów tej samej płci i małżonków, którzy wcześniej byli wykluczeni z zasiłków dla osób pozostających przy życiu z powodu niekonstytucyjnych przepisów stanowych dotyczących małżeństwa | Lambda Legal. 

Po Obergefell przeciwko HodgesowiMałżonkowie tej samej płci na całym świecie powinni mieć możliwość rozwiązania swoich małżeństw na takich samych warunkach jak małżonkowie innej płci. Rhode Island stosuje swoje przepisy rozwodowe do par tej samej płci.

Małżonkowie powinni jednak pamiętać, że przy podziale majątku małżeńskiego i przyznaniu alimentów przez sądy stanu Rhode Island, jednym z czynników branych pod uwagę przez sędziego jest długość trwania małżeństwa (RI Gen. Laws §15-5-16(b) (alimenty) i § 15-5-16.1(a) (podział majątku)). Sędzia nie może zaliczyć do majątku małżeńskiego majątku będącego w posiadaniu jednego z małżonków, jeśli był on w posiadaniu tego małżonka przed zawarciem małżeństwa (RI Gen. Laws §15-5-16.1(b)). Niestety, w przypadku małżonków, których związek partnerski istniał przed zawarciem związku małżeńskiego, długość trwania małżeństwa może nie odzwierciedlać rzeczywistej długości trwania związku, co prowadzi do nierównego podziału majątku.

Jeżeli przechodzisz przez postępowanie rozwodowe w stanie Rhode Island i uważasz, że podział majątku może być niesprawiedliwie naruszony przez długość małżeństwa, skontaktuj się z Odpowiedzi GLAD.

Pary jednopłciowe z dziećmi, które się rozstają, powinny:

1. Wspieraj prawa rodziców LGBTQ+;
2. Szanuj istniejące relacje, bez względu na prawne etykiety;
3. Szanuj istniejące relacje rodzicielskie dzieci po rozstaniu;
4. Utrzymać ciągłość opieki nad dziećmi;
5. Dążyć do rozwiązania dobrowolnego;
6. Pamiętaj, że rozstanie jest trudne;
7. Zbadaj zarzuty dotyczące nadużyć;
8. Nie dopuścić, aby brak umów lub stosunków prawnych wpływał na wyniki;
9. Traktuj postępowanie sądowe jako ostateczność; i
10. Odrzuć uciekanie się do homofobicznych/transfobicznych praw i nastrojów w celu osiągnięcia pożądanego rezultatu.

Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat tych standardów, zapoznaj się z publikacją Protecting Families: Standards for LGBTQ+ Families dostępną pod adresem: Ochrona rodzin: standardy dla rodzin LGBTQ+.