Związki partnerskie i związki partnerskie | Connecticut

To już przeszłość. W 2010 roku Connecticut zakończyło proces przejścia od związków partnerskich do pełnej równości małżeńskiej dla par tej samej płci.

Przed transformacją Connecticut był drugim stanem (Vermont był pierwszym), który zezwolił parom jednopłciowym na zawieranie związków partnerskich, co stanowiło status prawny równoległy do małżeństwa cywilnego w prawie stanowym. Jednak w 2008 roku Sąd Najwyższy Connecticut orzekł, że wykluczenie par jednopłciowych z instytucji małżeństwa narusza Konstytucję Connecticut (Kerrigan v. Komisarz ds. Zdrowia Publicznego, 289 Conn. 135 (2008)). W następstwie tej decyzji, legislatura stanu Connecticut uchwaliła ustawę publiczną nr 09-13, „Ustawę wdrażającą gwarancję równej ochrony par tej samej płci na mocy Konstytucji Stanu”, która przewidywała proces przejścia z systemu podwójnego związku cywilnego i małżeństwa na system, w którym możliwe jest wyłącznie małżeństwo. Wszystkie istniejące związki cywilne w stanie Connecticut zostały przekształcone w małżeństwa 1 października 2010 r.

Jeśli zawarłeś związek partnerski (lub zarejestrowany związek partnerski) w innym stanie, ustawa publiczna 09-13 wyjaśnia, że Connecticut przyzna ci te same prawa i korzyści, a także nałoży na ciebie te same obowiązki, co na małżeństwo w Connecticut.

Chociaż termin ten jest używany w wielu kontekstach, „partnerstwo domowe” najczęściej oznacza status, który uznaje parę niebędącą w związku małżeńskim i ich dzieci za rodzinę w określonych, ograniczonych celach, najczęściej w zakresie świadczeń pracowniczych. Niektóre stany, miasta i miasteczka uchwaliły również przepisy dotyczące partnerów domowych. W innych kontekstach „partner domowy” jest również skrótem od rodziny, zastępując „kochanka”, „przyjaciela” i „współlokatora”. Niektórzy nazywają umowy o wspólnym pożyciu „umowami o partnerstwie domowym”. Więcej informacji można znaleźć w publikacjach GLAD na temat partnerstwa domowego pod adresem: www.gladlaw.org/rights/publications/c/relationships/

Już nie. Chociaż Connecticut przez kilka lat oferował świadczenia z tytułu związków partnerskich dla pracowników stanowych, istniało porozumienie, że gdy małżeństwo stanie się dostępne dla par tej samej płci, świadczenia będą przysługiwać wyłącznie małżonkom w związkach małżeńskich lub cywilnych. Od listopada 2009 roku świadczenia z tytułu związków partnerskich zostały wycofane.

Tak. Na przykład w Hartford obowiązuje rozporządzenie dotyczące związków partnerskich, które umożliwia parom rejestrację jako partnerzy (Kodeks Miejski Hartford, CT, rozdz. 2, art. III, sek. 2-63 (2000)).

Prywatni pracodawcy mogą zapewnić partnerom życiowym dowolne świadczenia, jakie sobie życzą – ubezpieczenie zdrowotne, urlop na opiekę medyczną lub urlop żałobny, równe świadczenia emerytalne, pokrycie kosztów przeprowadzki, dostęp do obiektów firmowych lub jakiekolwiek inne świadczenia.

Jednak nawet jeśli pracodawcy zapewniają te świadczenia, przepisy federalne czasami traktują świadczenia dla partnerów życiowych inaczej niż świadczenia dla małżonków, co często wiąże się z konsekwencjami finansowymi. Na przykład, pracownicy muszą płacić federalny podatek dochodowy od świadczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego partnera życiowego, ale świadczenia dla małżonków są z niego zwolnione (patrz Internal Revenue Code, Private Letter Ruling 9603011 (19 stycznia 1996)). Podobnie, o ile zgoda małżonka jest wymagana, jeśli pracownik pozostający w związku małżeńskim zdecyduje się wskazać osobę trzecią jako beneficjenta emerytury lub świadczenia dla osób pozostałych przy życiu, o tyle pracownik, którego partner życiowy jest w związku małżeńskim, może swobodnie zmieniać te wskazania.

To pytanie otwarte. Z jednej strony, prawo stanu Connecticut o niedyskryminacji stanowi, że pracodawca nie może dyskryminować ze względu na orientację seksualną w zakresie wynagrodzenia, a świadczenia pracownicze są formą rekompensaty. Z drugiej strony, pozwy w innych stanach dotyczące tego typu roszczeń w dużej mierze zakończyły się niepowodzeniem, ponieważ wszystkie osoby stanu wolnego – zarówno homoseksualne, jak i niehomoseksualne – są pozbawione świadczeń, więc nie ma mowy o dyskryminacji ze względu na konkretną orientację seksualną.

Istnieją różne dokumenty prawne, które mogą chronić związek pary, niezależnie od tego, czy nie ma ona formalnego związku prawnego, czy jest już w związku małżeńskim.

1. Umowa lub kontrakt o związku: Para ma możliwość sporządzenia pisemnej umowy o wspólnym pożyciu, określającej ich wzajemne prawa dotyczące majątku, finansów i innych aspektów ich związku. W 1987 roku Sąd Najwyższy stanu Connecticut orzekł, że umowa o wspólnym pożyciu między parą heteroseksualną niebędącą w związku małżeńskim jest umową wyraźną, która może być egzekwowana zgodnie ze zwykłymi zasadami umownymi w przypadku separacji. Istnieją wszelkie powody, by sądzić, że taki sam skutek będzie miał zastosowanie do umowy pary jednopłciowej. Chociaż sąd orzekł, że umowy mogą być ustne lub pisemne, orzeczenie to stanowi istotną zachętę dla par do uregulowania swoich spraw na piśmie przed separacją.
2. Dokument wyznaczający prawa i obowiązki osoby dorosłej, z którą nie jest prawnie związana: Prawo stanu Connecticut zezwala każdemu dorosłemu na upoważnienie innej osoby dorosłej do podejmowania pewnych decyzji w jego imieniu. Chociaż ochrona zapewniana przez to prawo jest znacznie niższa od tej, która obowiązuje w małżeństwie, może zapewnić pewien spokój parom w wąskim zakresie okoliczności.

Aby przyznać partnerowi (lub komukolwiek innemu) tę władzę decyzyjną, musisz podpisać, opatrzyć datą i potwierdzić dokument powołania w obecności notariusza i dwóch świadków. Dokument ten możesz odwołać w dowolnym momencie, niszcząc go lub sporządzając nowy. Dokument powołania musi być honorowany w następujących okolicznościach:

• W miejscu pracy: Jeśli zdarzy się nagły wypadek i Ty lub ktoś inny zadzwoni do Twojego partnera w pracy, aby go o tym poinformować, jego pracodawca ma obowiązek powiadomić go o rozmowie telefonicznej.

• W postępowaniach sądowych i administracyjnych z udziałem ofiar przestępstw: Jeśli padłeś ofiarą zabójstwa, Twój partner/partnerka otrzymuje ochronę zatrudnienia z tytułu nieobecności w pracy, aby móc uczestniczyć w rozprawie sądowej. Twój partner/partnerka ma również prawo do żądania i otrzymania z wyprzedzeniem informacji o warunkach ugody ze sprawcą, do złożenia oświadczenia w sądzie przed wydaniem wyroku skazującego oraz do złożenia oświadczenia na rozprawie w sprawie zwolnienia warunkowego sprawcy. Jeśli Twój partner/partnerka jest całkowicie lub częściowo zależny/a od Twoich dochodów, może ubiegać się o odszkodowanie z Biura ds. Pomocy Ofiarom.

• W zakresie posiadania samochodu: Jeśli posiadasz samochód, po Twojej śmierci właścicielem zostaje Twój partner.

• W placówkach opieki zdrowotnej: Jeśli nadejdzie czas podjęcia decyzji o końcu życia, a Twoje życzenia nie zostaną zapisane w testamencie życia, Twój partner będzie jedną z osób, z którymi lekarz skonsultuje się w sprawie odłączenia aparatury podtrzymującej życie. Przed odłączeniem aparatury podtrzymującej życie lekarz musi dołożyć wszelkich starań, aby powiadomić Twojego partnera. Ponadto, Twój partner ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi Twoimi przedstawicielami lub członkami rodziny w zakresie dokonywania darowizn anatomicznych w Twoim imieniu, z wyjątkiem żyjącego małżonka.

• W szpitalach psychiatrycznych: Twój partner znajduje się na liście osób, które mogą wyrazić zgodę na przeprowadzenie u Ciebie zabiegów medycznych lub chirurgicznych, jeśli zostałeś przyjęty do szpitala wbrew swojej woli i nie jesteś w stanie sam wyrazić zgody

• W domach opieki: Ustawa uprawnia również Twojego partnera do (1) otrzymania wcześniejszego powiadomienia o przymusowym przeniesieniu do pokoju innego niż pokój nagły, w tym o przeniesieniu pacjentów Medicaid do pokoi nieprywatnych; (2) uczestniczenia we wszelkich konsultacjach przed jakimkolwiek kwestionowanym przeniesieniem; (3) odbywania z Tobą prywatnych wizyt; oraz (4) organizowania i uczestniczenia w wydarzeniach towarzyskich lub działaniach społecznościowych dla pacjentów. 

Inne dokumenty, omówione poniżej, pozwalają Twojemu partnerowi na dzielenie się decyzjami finansowymi, medycznymi i dotyczącymi końca życia. Prawa i obowiązki przyznane Twojemu partnerowi na mocy dokumentu desygnacyjnego, o którym mowa powyżej, pokrywają się z niektórymi z tych określonych w dokumentach omówionych poniżej. Nie jest jasne, jak prawo będzie rozwiązywać te potencjalne konflikty, dlatego wszelkie preferencje dotyczące tego, kto powinien wypełniać określone obowiązki, powinny być wyraźnie zaznaczone we wszystkich stosownych dokumentach.

1. Pełnomocnictwo: Para może udzielić sobie nawzajem trwałego pełnomocnictwa, pozwalającego jednemu z partnerów na podejmowanie decyzji finansowych w imieniu drugiego partnera w przypadku jego niezdolności do czynności prawnych lub niepełnosprawności.

Prawo przewiduje „skrócony formularz”, który pozwala zaznaczyć rodzaje transakcji, które chcesz, aby Twój partner (Twój „pełnomocnik”) wykonywał. Należą do nich: (a) sprawy dotyczące nieruchomości; (b) transakcje dotyczące ruchomości i towarów; (c) transakcje dotyczące obligacji, akcji i towarów; (d) transakcje bankowe; (e) transakcje operacyjne; (f) transakcje ubezpieczeniowe; (g) transakcje dotyczące majątku; (h) roszczenia i spory sądowe; (i) relacje i sprawy osobiste; (j) świadczenia z tytułu służby wojskowej; (k) dokumentacja, raporty i oświadczenia; oraz (l) wszystkie inne sprawy wskazane przez Ciebie, z wyjątkiem decyzji dotyczących opieki zdrowotnej. Można je delegować „przedstawicielowi ds. opieki zdrowotnej” – proces opisany poniżej.

Pełnomocnictwo może wejść w życie natychmiast lub w przypadku Twojej niezdolności do czynności prawnych i może mieć krótki termin wygaśnięcia, długi termin wygaśnięcia lub w ogóle nie mieć terminu wygaśnięcia. Powinno być poświadczone przez dwie niezależne osoby i poświadczone notarialnie. Notariusz może również być świadkiem. Formularz pełnomocnictwa musi pozostać w posiadaniu Twojego partnera.

1. Przedstawiciel opieki zdrowotnej: Para może również wyznaczyć siebie nawzajem na przedstawicieli opieki zdrowotnej, co pozwoli im podejmować decyzje medyczne w imieniu drugiej osoby w nagłych wypadkach. W tym samym dokumencie można określić swoje preferencje dotyczące odłączenia aparatury podtrzymującej życie, rodzajów opieki medycznej, darów anatomicznych lub wszelkich innych ograniczeń uprawnień przedstawiciela opieki zdrowotnej. Dokument musi zostać podpisany i poświadczony przez dwie osoby dorosłe, a jego odwołanie musi nastąpić w ten sam sposób. Jeśli nie masz przedstawiciela opieki zdrowotnej, lekarze zwrócą się do najbliższej rodziny lub dowolnej osoby dorosłej wymienionej w dokumencie upoważniającym (omówionym powyżej), aby podejmowała decyzje medyczne w Twoim imieniu.

1. Ustanowienie kuratora: Możesz również ustanowić swojego partnera kuratorem. Kurator zarządza Twoimi finansami i/lub sprawami codziennymi, gdy nie będziesz już w stanie samodzielnie nimi zarządzać, z powodu podeszłego wieku lub niepełnosprawności fizycznej lub psychicznej. Należy pamiętać, że wszystkie nominacje kuratora podlegają kontroli sądu spadkowego w momencie uznania Cię za niezdolnego do czynności prawnych.

1. Będzie: Bez testamentu majątek zmarłej osoby niezamężnej przechodzi na: (1) jej dzieci; (2) jej rodzinę lub (3) jeśli nie można ustalić najbliższej rodziny, na rzecz państwa. Jeśli chcesz zapewnić byt innym osobom, na przykład partnerowi, testament jest niezbędny. Nawet jeśli posiadasz niewiele majątku, możesz wskazać w testamencie osobę, która będzie zarządzać Twoim majątkiem.

Dodatkowo, jeśli masz dzieci, możesz wskazać w testamencie ich przyszłego opiekuna i „powiernika ds. zarządzania majątkiem”. Nominacja ta zostanie oceniona przez Sąd Spadkowy.

1. Dokumenty dotyczące planowania pogrzebu: Po śmierci ciało osoby zostaje przekazane małżonkowi lub najbliższej rodzinie. Może to oznaczać, że partner danej osoby nie ma prawa zabrać ciała, sporządzić nekrologu ani zaplanować miejsca wiecznego spoczynku. Aby uniknąć tego problemu, można sporządzić dokument (poświadczony notarialnie i przez świadka), który wskaże osobę, która ma sprawować opiekę i kontrolę nad szczątkami. Niektórzy dołączają te instrukcje do testamentu, ale ponieważ testament może nie zostać odnaleziony przez wiele dni po śmierci, lepiej przekazać je bezpośrednio osobie, której powierza się sprawy, a także rodzinie.

GLAD zaleca współpracę z prawnikiem przy przygotowywaniu tych dokumentów.

Chociaż dostępne są formularze, mogą one nie być dostosowane do Twoich indywidualnych potrzeb i życzeń. Co więcej, prawnik może lepiej pomóc w realizacji Twoich celów, na przykład poprzez sporządzenie testamentu w sposób, który z większym prawdopodobieństwem zniechęci niezadowolonych członków rodziny do jego kwestionowania, lub poprzez wyznaczenie pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej z bardzo szczegółowymi instrukcjami. Ponadto prawnik może pomóc w rozwiązaniu wątpliwości prawnych wynikających z nakładania się tych dokumentów. GLAD Answers może polecić prawników zrzeszonych w Serwisie Poleceń Prawnych GLAD.

W przypadku separacji, jeśli para zawarła umowę/kontrakt o związku lub partnerstwie, jej postanowienia zostaną zastosowane, a majątek pary zostanie podzielony zgodnie z umową. Bez umowy pary niebędące w związku małżeńskim mogą być zmuszone do toczenia kosztownych i długotrwałych sporów sądowych o kwestie majątkowe i finansowe.

UWAGA: Jeśli zmieniłeś zdanie co do tego, kto powinien być Twoim „pełnomocnikiem”, przedstawicielem opieki zdrowotnej, beneficjentem lub wykonawcą testamentu, organizatorem pogrzebu, kuratorem lub osobą wyznaczoną na podstawie dokumentu wyznaczającego, wówczas te dokumenty powinny zostać odwołane — z powiadomieniem wszystkich osób, którym przekazano kopie tych dokumentów — i należy przygotować nowe dokumenty, które odzwierciedlają Twoje obecne życzenia.

Pary jednopłciowe z dziećmi, które się rozstają, powinny:

1. Wspieraj prawa rodziców LGBTQ+;
2. Szanuj istniejące relacje, bez względu na prawne etykiety;
3. Szanuj istniejące relacje rodzicielskie dzieci po rozstaniu;
4. Utrzymać ciągłość opieki nad dziećmi;
5. Dążyć do rozwiązania dobrowolnego;
6. Pamiętaj, że rozstanie jest trudne;
7. Zbadaj zarzuty dotyczące nadużyć;
8. Nie dopuścić, aby brak umów lub stosunków prawnych wpływał na wyniki;
9. Traktuj postępowanie sądowe jako ostateczność; i
10. Odrzuć uciekanie się do homofobicznych/transfobicznych praw i nastrojów w celu osiągnięcia pożądanego rezultatu.

Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat tych standardów, zapoznaj się z publikacją Protecting Families: Standards for LGBTQ+ Families dostępną pod adresem: Ochrona rodzin: standardy dla rodzin LGBTQ+ | GLAD.