Stwierdzając brak „wystarczających wątpliwości” co do ważności małżeństwa pary jednopłciowej od daty jego zawarcia, Sąd Najwyższy stanu Maine odmówił odpowiedzi na zgłoszone pytanie, czy poprzednie prawo stanu Maine, zakazujące zawierania małżeństw, opóźniało ważność małżeństwa pary zarejestrowanej w stanie Massachusetts. Sąd powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych w sprawieObergefell stwierdzić, że nie ma „istotnych wątpliwości” co do kwestii prawnej i zacytować to orzeczenie, stwierdzając, że: „[N]ie ma prawnych podstaw, aby państwo odmówiło uznania legalnego małżeństwa osób tej samej płci zawartego w innym państwie ze względu na jego jednopłciowy charakter”. Małżeństwa par tej samej płci zawarte zgodnie z prawem są ważne – kropka – i zasada ta ma zastosowanie do wszelkich toczących się spraw lub postępowań cywilnych”.  Przeczytaj więcej

Tło

Współpracując z kancelarią prawną Pierce Atwood LLP i Farris Law, GLAD reprezentowała Elisabeth Kinney, powódkę/apelującą w sprawie rozwodowej pomiędzy dwiema kobietami, w kwestii prawnej rozpatrywanej przez Sąd Stanowy Maine, który wysłuchał ustnej argumentacji 18 września 2015 r.

Pytanie skierowane do Sądu Rejonowego w Maine w celu rozstrzygnięcia brzmi:

Czy majątek nabyty w okresie od 14 października 2008 r. do 29 grudnia 2012 r. przez parę tej samej płci, która zawarła związek małżeński w stanie Massachusetts 14 października 2008 r., może być traktowany jako majątek małżeński na potrzeby pozwu rozwodowego wniesionego 18 stycznia 2013 r.?

Kinney argumentuje, że jej małżeństwo było ważne w stanie Maine od samego początku. Busch odpiera ten argument, powołując się na ustawę antymałżeńską uchwaloną w stanie Maine w 1997 roku, zakazującą zawierania takich małżeństw, która obowiązywała do 29 grudnia 2012 roku, czyli daty wejścia w życie inicjatywy wyborczej stanu Maine, uchylającej stare prawo i zezwalającej parom tej samej płci na zawieranie małżeństw.

Argument Kinney za ważnością małżeństwa jest dwojaki. Po pierwsze, ustawa, którą wyborcy w Maine uchwalili w głosowaniu w 2012 roku, wyraźnie uznawała istniejące małżeństwa, które zostały ważnie zarejestrowane gdzie indziej. Kiedy Kinney wniosła pozew rozwodowy w styczniu 2013 roku, poprzedni zakaz uznawania małżeństwa został zniesiony. A ponieważ referendum w Maine stanowiło, że małżeństwa mają być uznawane „do wszystkich celów”, uznawanie małżeństwa częściowo lub w innej dacie niż data zarejestrowania i poświadczenia byłoby absurdalne. Busch ripostuje, że jest to wsteczne zastosowanie prawa – coś, czego Maine nie popiera. Wręcz przeciwnie, Kinney stosuje prawo w obecnym brzmieniu do swojego toczącego się postępowania, zgodnie z mandatem uchwalonym przez wyborców.

Po drugie, chociaż tekst ustawy z 2012 r. daje odpowiedź na zadane pytanie, istnieje dodatkowy argument oparty na orzeczeniu Sądu Najwyższego z czerwca 2015 r. w sprawie Obergefell przeciwko Hodgesowi.  Kiedy Sąd Najwyższy ogłasza nową normę konstytucyjną w sprawie cywilnej, tak jak uczynił to, orzekając, że stanowe zakazy zawierania małżeństw i zakazy uznawania małżeństw naruszają Konstytucję, norma ta jest stosowana do spraw w toku, takich jak sprawa Kinneya. Innymi słowy, orzeczenia konstytucyjne w sprawach cywilnych są stosowane wstecz do spraw w toku. Argument Buscha ma na celu jedynie tchnięcie życia w dyskryminujący zakaz, który wyborcy w stanie Maine uchylili w 2012 roku i który był tego samego rodzaju, co ten, który Sąd Najwyższy unieważnił w tym roku. To podwójnie nieważne prawo nie może zapewnić Buschowi żadnej drogi prawnej.

Jedną z kwestii spornych podczas rozprawy ustnej było to, czy sprawa znajduje się już w sądzie, czy też argumenty te muszą zostać przedstawione po rozprawie. Stan Maine dopuszcza „sprawozdanie” z kwestii prawnej w pewnych przypadkach, w tym w przypadku ważnego problemu publicznego. Chociaż adwokat Buscha zwrócił się o sporządzenie sprawozdania, Kinney zgadza się, że jest to ważne pytanie, ponieważ w stanie Maine nie ma na nie jednoznacznej odpowiedzi, a może ono dotyczyć otwartych kwestii, od świadczeń publicznych, takich jak emerytury państwowe i ubezpieczenia społeczne, przez kwestie spadkowe, spadkowe i podatkowe, po prawa rodzicielskie i alimenty.

Pełnomocnikami apelacyjnymi Kinney są Tammy Ham-Thompson z kancelarii Farris Law, która reprezentuje również Elisabeth w Sądzie Rejonowym, Catherine R. Connors i Nolan Riechl z kancelarii Pierce Atwood LLP oraz Mary L. Bonauto z kancelarii Gay & Lesbian Advocates & Defenders. Adwokat Riechl przedstawił ustne stanowisko przed Sądem. Plik audio zostanie wkrótce opublikowany na stronie internetowej Sądu Najwyższego stanu Maine i będzie dostępny przez dwa tygodnie pod adresem http://www.courts.maine.gov/maine_courts/supreme/stream.shtml.