Tak, ale prawo zostało znacząco zmienione w 2009 roku, eliminując konieczność uzyskania konkretnej świadomej zgody na każde wykonanie testu na obecność HIV oraz konieczność skorzystania z poradnictwa przed testem. Zamiast tego, ogólna zgoda na opiekę medyczną jest wystarczająca, o ile zawiera ona instrukcję dla pacjenta, że “może” on zostać przebadany na obecność HIV, chyba że “nie wyrazi zgody na wykonanie testu” (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-582(a)). W tym systemie ciężar przekazania odmowy lekarzowi spoczywa na pacjencie, który nie chce zostać przebadany na obecność HIV.

Jeśli dana osoba odmówi wykonania testu na obecność wirusa HIV, fakt ten zostanie odnotowany w dokumentacji pacjenta, ale w przeciwnym razie lekarz nie musi uzyskiwać wyraźnej zgody pacjenta na wykonanie testu na obecność wirusa HIV. Termin “test na obecność wirusa HIV” obejmuje test na obecność dowolnego czynnika “mogącego powodować lub wskazywać na obecność zakażenia HIV” (Konstytucja Connecticut, art. 19a-581 (6)).

Tak, prawo stanu Connecticut stanowi, że w razie potrzeby należy zapewnić poradnictwo lub skierowanie na poradnictwo (Conn. Gen. Stat. sec. 19a-582 (c)):

• w celu poradzenia sobie z emocjonalnymi konsekwencjami otrzymania wyniku testu na HIV,
• w sprawie potencjalnych problemów związanych z dyskryminacją,
• w celu modyfikacji zachowania w celu zapobiegania transmisji,
• informować osobę o dostępnych metodach leczenia i usługach medycznych oraz agencjach świadczących wsparcie osobom zakażonym wirusem HIV,
• w sprawie konieczności powiadomienia partnerów.

Tak, prawo stanu Connecticut wyraźnie stanowi, że „zgoda rodzica lub opiekuna nie jest warunkiem koniecznym przeprowadzenia badań osoby niepełnoletniej” (Conn. Gen. Stat. art. 19a-582 (a)).

Prawo stanu Connecticut stanowi również, że w momencie otrzymania przez osobę niepełnoletnią wyniku testu, jeśli została ona poddana testowi bez zgody rodziców, lekarz musi udzielić osobie niepełnoletniej porady lub skierować ją do “pracy nad” zaangażowaniem rodziców osoby niepełnoletniej w proces podejmowania decyzji dotyczących opieki medycznej. Ponadto osoba niepełnoletnia musi otrzymać faktyczne porady dotyczące konieczności powiadomienia partnerów (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-582 (c)).

Tak, prawo stanu Connecticut zezwala na przymusowe testy na obecność HIV, bez konieczności uzyskania świadomej zgody, w kilku sytuacjach. Poniższe cztery okoliczności są najważniejszymi okolicznościami zezwalającymi na przymusowe testy:

1. Narażenie zawodowe – wymagane znaczne narażenie

Prawo stanu Connecticut zezwala na niekonsensualny “test związany z HIV” źródła “znacznego narażenia” (wymaganie progowe, że istnieje “znaczne narażenie” oznacza “pozajelitowe narażenie, takie jak ukłucie igłą lub skaleczenie, lub narażenie błon śluzowych, takie jak rozprysk do oka lub ust, na krew lub narażenie skórne obejmujące duże ilości krwi lub długotrwały kontakt z krwią, zwłaszcza gdy odsłonięta skóra jest spierzchnięta, otarta lub dotknięta zapaleniem skóry). Conn. Gen. Stat. § 19a-581 (14). Przepisy Departamentu Usług Zdrowotnych dodatkowo wymieniają różne płyny narządów wewnętrznych, których kontakt może stanowić ”znaczne narażenie“, a także wymieniają napaść seksualną w trakcie wykonywania obowiązków zawodowych jako sposób ”znacznego narażenia“. Zobacz Departament Zdrowia Publicznego, Kodeks Zdrowia Publicznego § 19a-589-1(o). Narażenie na mocz, kał, ślinę, pot, łzy i wymioty jest wykluczone, chyba że dany płyn zawiera widoczne ilości krwi. Podobnie, ugryzienia lub zadrapania człowieka są wyłączone, chyba że doszło do bezpośredniego kontaktu krwi z krwią lub krwi z błoną śluzową. Tamże) z HIV, do którego doszło podczas wykonywania obowiązków zawodowych (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-582 (d)(5)).

Aby uzyskać test na obecność wirusa HIV bez zgody pracownika, pracownik musi:

• Udokumentować wystąpienie znaczącego narażenia zawodowego i sporządzić raport o zdarzeniu w ciągu 48 godzin;
• Posiadać negatywny wynik podstawowego testu na obecność wirusa HIV wykonanego w ciągu ostatnich 72 godzin;
• Za pośrednictwem lekarza próbowano uzyskać i odmówiono uzyskania dobrowolnej zgody od źródła;
• „Być w stanie podjąć natychmiastowe i znaczące działania… których inaczej nie można by podjąć” (takie jak rozpoczęcie profilaktycznego schematu leczenia farmakologicznego lub podejmowanie decyzji dotyczących ciąży lub karmienia piersią); i
• Należy powołać „grupę oceniającą narażenie”, która ustali, czy spełnione są powyższe kryteria („grupa oceniająca narażenie” oznacza co najmniej trzech bezstronnych pracowników służby zdrowia, z których jeden musi być lekarzem, którzy ustalą istnienie „znacznego narażenia”. Conn. Gen. Stat. § 19a-581 (15)).

Jak przebiega test

Jeżeli źródłem jest pacjent placówki służby zdrowia, zakładu karnego lub innej, można zbadać dostępną próbkę krwi lub pobrać próbkę krwi ze źródła i poddać ją badaniu.

Jeżeli źródło nie znajduje się w takim ośrodku i lekarz stwierdzi, że doszło do znacznego narażenia, pracownik może wystąpić do sądu o nakaz przeprowadzenia badań.

Pracodawca musi pokryć koszt testu na obecność wirusa HIV.

2. Brak możliwości wyrażenia zgody

Licencjonowany pracownik służby zdrowia może zlecić wykonanie testu na obecność wirusa HIV bez zgody osoby badanej, jeśli nie jest ona w stanie wyrazić zgody lub nie jest w stanie jej wyrazić lub odmówić, a test jest konieczny „w celach diagnostycznych, aby zapewnić odpowiednią opiekę w nagłych wypadkach” (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-582 (d)(1)).

3. Osoby uwięzione

Departament Więziennictwa może wykonać przymusowy test na obecność wirusa HIV u osoby osadzonej, jeśli jest to konieczne do diagnozy lub leczenia choroby lub jeśli zachowanie osoby osadzonej stwarza znaczne ryzyko przeniesienia wirusa na inną osobę osadzonego lub spowodowało znaczne narażenie innej osoby osadzonej (“Znaczne ryzyko przeniesienia wirusa” oznacza “aktywność seksualną obejmującą przeniesienie nasienia, wydzieliny z pochwy lub szyjki macicy jednej osoby na inną osobę lub używanie wspólnych igieł podczas dożylnego zażywania narkotyków”. Conn. Gen. Stat. § 19a-581 (13)), (Conn. Gen. Stat. § 19a-582 (d)(6), (d)(7)). W obu sytuacjach nie może być żadnej rozsądnej alternatywy dla testów, która pozwoliłaby osiągnąć ten sam cel.

4. Na mocy postanowienia sądu

Prawo stanu Connecticut zawiera szeroki przepis pozwalający sądowi na nakazanie testu na obecność wirusa HIV, jeśli sąd stwierdzi, że istnieje „wyraźne i bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia danej osoby oraz że dana osoba wykazała pilną potrzebę uzyskania wyniku testu na obecność wirusa HIV, której nie można zaspokoić w inny sposób” (Conn. Gen. Stat. § 19a-582 (d)(8)). W swojej ocenie sąd musi rozważyć potrzebę wyniku testu w stosunku do „interesów prywatności osoby badanej i interesu publicznego, któremu może zaszkodzić przymusowe badanie” (Conn. Gen. Stat. § 19a-582 (d)(8)), (dodatkowe przepisy dotyczące testowania na obecność wirusa HIV bez zgody na mocy prawa stanu Connecticut obejmują: (1) testowanie ludzkich organów, tkanek, krwi lub nasienia, które są wykorzystywane w badaniach medycznych lub terapii albo do przeszczepów; (2) do celów badawczych, jeśli nie można ustalić tożsamości osoby badanej; lub (3) w celu ustalenia przyczyny zgonu. Zobacz Conn. Gen. Stat. § 19a-582 (d) ogólnie).

Nie, prawo stanu Connecticut rozróżnia testy na HIV przeprowadzane przez organizacje ochrony zdrowia i testy przeprowadzane przez ubezpieczycieli. Testy na HIV przeprowadzane przez ubezpieczycieli podlegają odrębnym przepisom, a nie ogólnej ustawie o testach na HIV (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-586).

Aby móc wykonać test na obecność wirusa HIV u osoby ubiegającej się o ubezpieczenie, ubezpieczyciel musi uzyskać: pisemny świadoma zgoda (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-586). Komisarz ds. Ubezpieczeń opracował wymagany format takiej zgody. Ubezpieczyciel może skorzystać z alternatywnego formularza, który należy złożyć u Komisarza ds. Ubezpieczeń.

Tak, prawo zezwala ubezpieczycielom na życie i zdrowie oraz ośrodkom zdrowia na ujawnienie pozytywnego wyniku testu na obecność wirusa HIV organizacji gromadzącej informacje o osobach ubiegających się o ubezpieczenie w celu wykrywania oszustw lub przekłamań, ale takie ujawnienie musi mieć formę kodu zawierającego wiele innych wyników testów i w związku z tym nie może zostać wykorzystane do uzasadnionej identyfikacji wyniku testu osoby ubiegającej się o ubezpieczenie jako testu na obecność wirusa HIV (Conn. Gen. Stat. sec. 19a-587).

Tak, każdy pracownik służby zdrowia udzielający opieki prenatalnej kobiecie w ciąży musi wyjaśnić jej, że badanie na obecność wirusa HIV jest częścią rutynowej opieki prenatalnej, oraz poinformować pacjentkę o korzyściach zdrowotnych dla niej i jej noworodka wynikających z wykonania badania na obecność wirusa HIV. Wymagania dotyczące zgody i poradnictwa po wykonaniu badania są takie same, jak te omówione na początku tego tematu (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-593 (a)). Jeśli kobieta w ciąży wyrazi zgodę na badanie na obecność wirusa HIV, wynik zostanie odnotowany w jej dokumentacji medycznej.

Jeśli kobieta w ciąży zostanie przyjęta do szpitala w celu porodu, a w jej dokumentacji medycznej nie ma dokumentacji dotyczącej testu na obecność wirusa HIV, lekarz musi poinformować ją o korzyściach zdrowotnych dla niej i jej noworodka wynikających z wykonania testu na obecność wirusa HIV przed porodem lub w ciągu 24 godzin po porodzie. Lekarz musi następnie zlecić wykonanie testu na obecność wirusa HIV, chyba że pacjentka zgłosi pisemny sprzeciw (Conn. Gen. Stat., art. 19a-593 (b)).

Tak, wszystkim noworodkom należy wykonać test na obecność wirusa HIV tak szybko po urodzeniu, jak to jest wskazane z medycznego punktu widzenia, chyba że rodzice dziecka sprzeciwią się testowi, uznając go za sprzeczny z ich “praktykami religijnymi”. Nakaz ten nie ma zastosowania, jeśli osoba rodząca dziecko została przebadana zgodnie z przepisami opisanymi powyżej (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-55 (a)).

Ponadto Departament Zdrowia Publicznego może utworzyć rejestr danych dotyczących niemowląt, które były narażone na działanie leków na HIV lub AIDS, w celu zbadania potencjalnych długoterminowych skutków takich leków u niemowląt.

Tak, prawo dotyczące HIV, które reguluje działalność badaczy szczepionek przeciwko HIV/AIDS, stanowi, że w przypadku opracowania i przetestowania leku w celu ustalenia jego skuteczności jako szczepionki przeciwko HIV/AIDS, producent, instytucja badawcza lub badacz nie ponosi odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikłe z badań klinicznych, w których lek jest podawany uczestnikom badań. Ten immunitet musi zostać przedstawiony uczestnikowi badań na piśmie, a osoba ta (lub jej rodzic lub opiekun w przypadku osoby niepełnoletniej) musi udzielić świadomej pisemnej zgody na udział w badaniach (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-591(a i b)).

Prawo stanu Connecticut zawiera szeroki zakaz ujawniania przez jakakolwiek osoba, bez pisemnego zwolnienia, “poufnych informacji związanych z HIV” (termin “poufne informacje związane z HIV” oznacza wszelkie informacje “dotyczące” osoby, która “została poinformowana w sprawie zakażenia HIV, jest przedmiotem testu związanego z HIV lub u której zdiagnozowano zakażenie HIV, AIDS lub chorobę związaną z HIV”. Conn. Gen. Stat. sec. 19a-581 (7), (8). Obejmuje to informacje, które nawet w rozsądny sposób mogłyby zidentyfikować osobę jako mającą takie warunki, a także informacje dotyczące partnerów takiej osoby. Conn. Gen. Stat. sec. 19a-581 (8)), (Conn. Gen. Stat. sec. 19a-583 (a)).

Wiele sądów orzekło, że dana osoba ma konstytucyjne prawo do prywatności, które pozwala jej na nieujawnianie statusu HIV. Sądy oparły to prawo na Klauzuli Należnego Procesu zawartej w Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która ustanawia interes w ochronie prywatności w celu uniknięcia ujawnienia pewnych rodzajów danych osobowych.

Konstytucyjnego prawa do prywatności można dochodzić wyłącznie wtedy, gdy osobą ujawniającą informacje jest przedstawiciel państwa lub rządu — np. policja, funkcjonariusze więzienni, lekarze w szpitalu państwowym.

Aby ustalić, czy doszło do naruszenia prawa do prywatności, sądy biorą pod uwagę charakter ingerencji w prywatność danej osoby oraz wagę, jaką należy nadać uzasadnionym powodom polityki lub praktyki rządu skutkującej ujawnieniem informacji.

Tak, prawo stanu Connecticut przewiduje ujawnienie statusu HIV w ściśle określonych okolicznościach:

• Do placówki opieki zdrowotnej lub świadczeniodawcy usług zdrowotnych, jeżeli jest to konieczne w celu zapewnienia “odpowiedniej opieki lub leczenia” (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-583(a) (4)).
• Pracownikowi służby zdrowia lub innemu pracownikowi, u którego wystąpiło “znaczne narażenie zawodowe” i spełnione są wymagania określone powyżej.
• Do pracowników szpitali psychiatrycznych prowadzonych przez Departament Zdrowia Psychicznego i Usług Leczenia Uzależnień, jeśli komisja ds. kontroli zakażeń stwierdzi, że zachowanie pacjenta stwarza znaczne ryzyko przeniesienia zakażenia na innego pacjenta (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-583 (a)(8)). Ujawnienie może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zapobieżenia lub zmniejszenia ryzyka przeniesienia zakażenia, a nie ma rozsądnej alternatywy, takiej jak poradnictwo, pozwalającej osiągnąć ten sam cel.
• Pracownikom placówek prowadzonych przez Departament Więziennictwa w celu świadczenia usług związanych z zakażeniem wirusem HIV lub jeśli dyrektor medyczny i główny administrator ustalą, że zachowanie osoby osadzonej stwarza znaczne ryzyko przeniesienia zakażenia na inną osobę osadzonego lub spowodowało znaczne narażenie innej osoby osadzonej w placówce (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-583 (a)(9)).
• Do ubezpieczycieli na życie i zdrowia w związku z działalnością obejmującą ocenę ryzyka i rozpatrywanie roszczeń w zakresie świadczeń na życie, zdrowia i niepełnosprawności (Conn. Gen. Stat. § 19a-583 (a)(11)).

Każdej osobie, której zezwolono na dostęp do takich informacji na mocy nakazu sądowego, jak opisano powyżej. Istnieją zabezpieczenia chroniące prywatność źródła w każdym takim postępowaniu sądowym i późniejszym ujawnieniu informacji związanych z HIV (Konstytucja Connecticut, sekcja 19a-583).

Zgodnie z prawem stanu Connecticut, osoba może domagać się odszkodowania za wszelkie szkody poniesione w wyniku „umyślnego” naruszenia wymogów dotyczących świadomej zgody i poufności (Conn. Gen. Stat. § 19a-590).

Sąd Najwyższy stanu Connecticut zinterpretował termin “umyślne” naruszenie jako oznaczające po prostu, że ujawnienie informacji związanych z HIV musi być świadome. Nie musi ono mieć na celu wyrządzenia szkody (zob. Doe przeciwko Marselle, 675 A.2d 835, 236 Conn. 845 (1996)).

Tak. Wszystkie stany wymagają zgłaszania określonych schorzeń organom zdrowia publicznego w celu monitorowania trendów epidemiologicznych i opracowywania skutecznych strategii profilaktycznych. Connecticut wymaga, aby lekarze zgłaszali do Departamentu Zdrowia Publicznego: 1) pacjentów zdiagnozowanych z AIDS; 2) pacjentów z pozytywnym wynikiem testu na obecność wirusa HIV; 3) oraz dzieci urodzonych przez osoby zakażone wirusem HIV. Zebrane informacje są objęte tajemnicą.

Termin “obowiązek ostrzeżenia” odnosi się do sytuacji, w których doradca lub lekarz może dowiedzieć się, że klient uprawia seks bez zabezpieczenia, nie ujawniając partnerowi lub partnerom swojego statusu serologicznego. Wiele osób pyta, czy w takich okolicznościach istnieją podstawy prawne do naruszenia poufności klienta lub pacjenta.

Tak, prawo stanu Connecticut zezwala zarówno urzędnikom zdrowia publicznego, jak i lekarzom, w pewnych okolicznościach, na informowanie lub ostrzeganie partnerów o możliwości narażenia na zakażenie wirusem HIV (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-584). Termin „partner” oznacza „zidentyfikowanego małżonka lub partnera seksualnego osoby objętej ochroną lub osobę, co do której stwierdzono, że dzieliła się igłami lub strzykawkami podskórnymi z osobą objętą ochroną” (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-581 (10)). Wymagania dotyczące takiego ujawnienia przez urzędnika zdrowia publicznego są następujące:

• Istnieje uzasadnione podejrzenie, że istnieje znaczne ryzyko przeniesienia zakażenia na partnera;
• Inspektor zdrowia publicznego poinformował daną osobę o konieczności powiadomienia partnera i ma uzasadnione podstawy sądzić, że dana osoba nie ujawni tego partnerowi; oraz
• Inspektor zdrowia publicznego poinformował osobę chronioną o zamiarze dokonania ujawnienia.

Lekarz może ostrzec lub poinformować znanego partnera tylko wtedy, gdy zarówno partner, jak i osoba zakażona HIV znajdują się pod jego opieką. Lekarz może również ujawnić poufne informacje dotyczące HIV urzędnikowi zdrowia publicznego w celu ostrzeżenia partnera, pod warunkiem że podejmie wobec pacjenta takie same kroki, jakie muszą podjąć wyżej wymienieni urzędnicy zdrowia publicznego.

Lekarz lub urzędnik służby zdrowia publicznego wydając takie ostrzeżenie nie może ujawniać tożsamości osoby zakażonej wirusem HIV i jeśli to możliwe, powinien dokonać takiego ujawnienia osobiście.

Nie. AIDS Law Project uważa, że wszelkie ogólne przepisy dotyczące “obowiązku ostrzegania” (Conn. Gen. Stat., sekcja 52-146c, §52-146f) nie dotyczą ujawniania informacji o HIV, ponieważ prawo stanu Connecticut wyraźnie chroni poufność informacji związanych z HIV i nie przewiduje wyjątków dla specjalistów zdrowia psychicznego, takich jak psychologowie i pracownicy socjalni.

Prawo stanu Connecticut zawiera szeroki zakaz ujawniania poufnych informacji związanych z HIV przez jakąkolwiek osobę (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-583). Ponieważ ustawodawca stanu Connecticut wyraźnie przewidział wąskie wyłączenie, zezwalające na ostrzeganie wyłącznie przez lekarzy i pracowników służby zdrowia publicznego (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-581(12)), istnieje silny argument, że ustawodawca zajął się tą kwestią i postanowił nie zezwalać innym świadczeniodawcom na ujawnianie statusu HIV.

Niemniej jednak kwestia obowiązku ostrzegania jest rozwijającą się i niejasną dziedziną prawa.  Specjaliści zajmujący się zdrowiem psychicznym powinni skonsultować się z prawnikiem lub przełożonym, jeśli uważają, że komunikacja klienta uzasadnia naruszenie jego poufności i ujawnienie jego statusu HIV osobie trzeciej.

Tak, w przypadku ujawnienia poufnych informacji związanych z wirusem HIV, ujawnieniu temu musi towarzyszyć następujące oświadczenie lub oświadczenie zawierające zasadniczo podobny język:

„Niniejsze informacje zostały Panu/Pani ujawnione z dokumentacji, której poufność chroni prawo stanowe. Prawo stanowe zabrania dalszego ich ujawniania bez wyraźnej pisemnej zgody osoby, której dotyczą, lub w inny sposób dozwolony przez to prawo. Ogólne upoważnienie do udostępniania informacji medycznych lub innych informacji NIE jest wystarczające do tego celu”.

„Ujawnienie ustne musi zostać dołączone do takiego powiadomienia lub złożone w ciągu 10 dni” (Conn. Gen. Stat., sekcja 19a-585 (a)).

O każdym ujawnieniu należy odnotować fakt jego zaksięgowania w dokumentacji medycznej osoby badanej, z wyjątkiem ujawnień dokonanych:

• Do władz federalnych lub stanowych;
• W trakcie zwykłego przeglądu medycznego; lub
• Do ubezpieczycieli na życie i zdrowie oraz płatników rządowych w związku z roszczeniami o świadczenia na życie, zdrowie i rentę inwalidzką.