GLAD i ACLU (Amerykańska Unia Swobód Obywatelskich) z New Hampshire złożyły w tej sprawie pismo amicus curiae przed Sądem Najwyższym New Hampshire dotyczące sprawiedliwego podziału majątku w przypadku rozwodu między dwiema kobietami, które pozostawały w stałym związku przez ponad 20 lat, a przez cztery z tych lat pozostawały w związku partnerskim/małżeńskim.

19 sierpnia 2016 roku Sąd Najwyższy stanu New Hampshire orzekł, że ponieważ małżonkowie żyli razem w związku partnerskim, opartym na współzależności, przed zawarciem związku partnerskiego/małżeństwa, okres wspólnego pożycia przedmałżeńskiego może być brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o równym podziale majątku małżeńskiego. Sąd uchylił orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w sprawie podziału majątku i alimentów.

Sąd pierwszej instancji, orzekając o podziale majątku, wziął pod uwagę jedynie okres trwania związku partnerskiego/małżeństwa i uznał, że związek ten jest krótkotrwały. Następnie, opierając się na tym ustaleniu, sąd przydzielił większość majątku małżeńskiego jednemu z małżonków, traktując parę tak, jakby nie pozostawała w stosunku zależności przed zawarciem pierwszego związku prawnego w 2008 roku.

W piśmie złożonym przez organizacje GLAD i ACLU w New Hampshire stwierdzono, że obiektywnie nieuzasadnione jest określanie związku trwającego ponad 20 lat jako krótkoterminowego, a także że jest ono sprzeczne z odpowiednimi zasadami prawa i polityki stanu New Hampshire, które wspierają uznawanie okresów wspólnego pożycia przed ślubem.

Co więcej, zgodnie z prawem stanu New Hampshire, czynnik czasowy uzasadniający potencjalny, nierówny podział majątku to jedynie krótki okres, w którym możliwe jest przywrócenie stronom sytuacji sprzed małżeństwa. Nie jest to realistyczne, gdy – jak w tym przypadku – strony pozostają w długoterminowym związku, który jest połączeniem lat współzależnego ekonomicznie współżycia i małżeństwa.

W piśmie stwierdzono również, że ograniczenie dostępu do świadczenia państwowego (w tym przypadku domniemanego równego podziału majątku małżeńskiego) do osób pozostających w związku małżeńskim, podczas gdy parom tej samej płci odmówiono możliwości zawarcia małżeństwa, stanowi naruszenie zasady równej ochrony, a skuteczne powoływanie się na tę przeszkodę i pomijanie pełnej długości związku pary w tej sprawie narusza orzeczenie Sądu Najwyższego w sprawie Obergefell (że zakazy zawierania małżeństw przez pary tej samej płci były i są niezgodne z konstytucją).