Adopcja przez drugiego rodzica | New Hampshire

Tak, ale prawdopodobnie tylko pod warunkiem, że są małżeństwem. W sprawie z 1987 roku dotyczącej pary heteroseksualnej, Sąd Najwyższy stanu New Hampshire orzekł, że przepisy stanu New Hampshire dotyczące adopcji, które zezwalają na wspólną adopcję przez „męża i żonę” (NH RSA 170-B:4, I), nie zezwalają dwóm dorosłym osobom niebędącym w związku małżeńskim na wspólną adopcję.68 Chociaż brzmienie przepisów jest zróżnicowane pod względem płci, małżeństwo jednopłciowe powinno mieć prawo do adopcji.

Adopcja przez drugiego rodzica ma miejsce, gdy jeden z partnerów adoptuje biologiczne dziecko drugiego partnera. Chociaż prawo stanu New Hampshire nie zawiera wyraźnego zakazu adopcji przez drugiego rodzica, Sąd Najwyższy stanu New Hampshire nie wydał jeszcze orzeczenia w tej sprawie. Chociaż sądy niższej instancji przyznały niektóre wnioski o adopcję przez drugiego rodzica, inne zostały odrzucone. Jeśli jesteś parą niebędącą w związku małżeńskim, której odmówiono możliwości ubiegania się o adopcję przez drugiego rodzica, skontaktuj się z GLAD Answers.

Są jednak dobre wieści: prawo stanu New Hampshire wyraźnie zezwala na adopcję przez rodzica zastępczego, w ramach której jeden z małżonków adoptuje biologiczne dziecko drugiego (NH RSA 170-B:4, IV(a)). Małżeństwa jednopłciowe mogą skorzystać z tej procedury, aby dokonać adopcji przez drugiego rodzica.

Więcej informacji na temat adopcji i adopcji przez drugiego rodzica znajdziesz tutaj Pytania i odpowiedzi dotyczące adopcji.

Zarówno adopcja wspólna, jak i adopcja przez drugiego rodzica zapewniają dziecku dwoje prawnych rodziców, co często zapewnia większy komfort i bezpieczeństwo wszystkim zaangażowanym. W zależności od konkretnej sytuacji rodzinnej, prawo może nie uznać obojga partnerów za prawnych rodziców bez adopcji. W takich przypadkach rodzic nieposiadający prawnego rodzica potrzebuje specjalnego pozwolenia na podejmowanie decyzji medycznych dotyczących dziecka lub uczestnictwo w spotkaniach szkolnych i ryzykuje utratę opieki nad dzieckiem w przypadku rozstania.

Adopcja pozwala rodzicowi niebędącemu rodzicem prawnym stać się rodzicem prawnym, uprawnionym do podejmowania decyzji w imieniu dziecka bez specjalnego upoważnienia. Pozwala również rodzicowi adopcyjnemu automatycznie przejąć opiekę nad dzieckiem w przypadku śmierci partnera. Podobnie, w przypadku śmierci rodzica adopcyjnego, dziecko będzie miało prawo do dziedziczenia po nim, nawet jeśli nie sporządzi testamentu, i może pobierać świadczenia dla osób pozostających przy życiu z ubezpieczenia społecznego.

Wreszcie, jeśli para się rozstanie, adopcja zapewnia, że oboje rodzice mają prawo do opieki i odwiedzin, a wszelkie spory będą rozstrzygane w oparciu o to, co leży w najlepszym interesie dziecka, a nie w oparciu o to, kto jest prawnym rodzicem.

Adopcja wspólna to taka, gdy oboje partnerzy adoptują dziecko jednocześnie. Adopcja przez drugiego rodzica to taka, gdy jeden z partnerów adoptuje dziecko drugiego partnera. Adopcja przez jednego rodzica to taka, gdy dziecko adoptuje jedna osoba. Wszystkie trzy formy adopcji są legalne w stanie Connecticut.

Rodzic biologiczny, który utrzymuje relacje ze swoim dzieckiem, jest rodzicem prawnym. Podobnie rodzic adopcyjny jest rodzicem prawnym.

Nawet bez pokrewieństwa biologicznego lub adopcyjnego, niektóre osoby są z mocy prawa uznawane za prawnych rodziców. Na przykład, mężczyzna jest uznawany za ojca, jeśli jest żonaty z matką dziecka lub poślubi ją po urodzeniu dziecka i pisemnie potwierdzi ojcostwo (NH RSA 168-B:3, I(a)). Chociaż ustawa jest zróżnicowana ze względu na płeć, powinna mieć zastosowanie również do par tej samej płci (zob., NH RSA 23:3 („terminy określające płeć, odnoszące się do związku małżeńskiego lub stosunków rodzinnych… należy interpretować jako neutralne pod względem płci dla wszystkich celów w całym prawie stanu New Hampshire)).

Podobnie, rodzicielstwo jest domniemane, gdy osoba „przyjmie dziecko do [swojego] domu i otwarcie przedstawia je jako [swoje] dziecko” (NH RSA 168-B:3, I(d)). W przełomowej sprawie z 2014 roku, In Re Guardianship of Madelyn B. (166 NH 453 (2014)), Sąd Najwyższy stanu New Hampshire orzekł, że domniemanie to ma zastosowanie w równym stopniu do rodziców tej samej płci. Sąd orzekł również, że brak biologicznego związku nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu tego domniemania, ponieważ „domniemania te nie wynikają z biologii… lecz z interesu państwa w dobru dziecka i integralności rodziny” (Id. na str. 462). GLAD i współprawniczka Kysa Crusco reprezentowały powódkę w sprawie, lesbijkę, matkę niebiologiczną, która starała się o ustalenie prawnego ojcostwa swojej córki.

Chociaż ta decyzja jest niezwykle ważnym zwycięstwem dla wszystkich rodzin LGBT, konieczność postępowania sądowego w celu ustalenia rodzicielstwa jest bolesna i kosztowna. Pary są zdecydowanie zachęcane do uzyskania prawnego uznania relacji rodzic-dziecko poza sądem. Więcej informacji można znaleźć w publikacji GLAD: Ochrona rodzin: standardy dla rodzin LGBT.

Adopcja przez drugiego rodzica to najlepszy sposób na zapewnienie ciągłości praw rodzicielskich obojga partnerów. Nawet jeśli prawo stanu New Hampshire zakłada, że jesteś prawnym rodzicem, inny stan może nie respektować tego domniemania, jeśli Ty lub Twój partner się przeprowadzicie. Z kolei adopcja to orzeczenie sądu ustanawiające relację rodzic-dziecko i z dużym prawdopodobieństwem będzie respektowana przez inne stany, nawet jeśli w inny sposób są one niechętne rodzicielstwu par jednopłciowych.

Pasek boczny Millera-Jenkinsa

Poleganie na dobrej woli partnera, a nawet na fakcie urodzenia dziecka w związku małżeńskim lub cywilnym, nie jest najlepszym sposobem na zapewnienie ciągłości praw obojga rodziców w przypadku późniejszej separacji. Przykładem jest Miller-Jenkins przeciwko Miller-JenkinsSprawa ta toczy się od 2004 roku, dotyczyła dwóch Sądów Najwyższych stanów (Vermont i Virginia) i była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych. Postępowanie jest w toku.

W tym przypadku Janet i Lisa urodziły dziecko, Isabellę, będąc w związku partnerskim. Janet nie adoptowała dziecka. Po separacji Lisa przeprowadziła się do Wirginii i wykorzystała zarówno brak adopcji, jak i prawo stanu Wirginia, które jest wrogie związkom osób tej samej płci, aby uniemożliwić Janet kontakt z córką. Ostatecznie jednak sądy Wirginii uznały, że sądy Vermont mają prawo do podejmowania decyzji w sprawie opieki nad dzieckiem i kontaktów z nim.

Po wielu próbach nakłonienia Lisy do przyznania Janet prawa do odwiedzin, w listopadzie 2009 roku Sąd Rodzinny w Vermont wydał postanowienie przyznające Janet odpowiedzialność za codzienną opiekę nad Isabellą, a Lisie szerokie prawa do odwiedzin. Przekazanie opieki miało nastąpić 1 stycznia 2010 roku. Jednak Lisa nie stawiła się w wyznaczonym terminie, w związku z czym wydano nakaz aresztowania. Lisa i Isabella nadal nie zostały odnalezione.

GLAD i lokalny prawnik reprezentowali Janet w postępowaniu w Vermont. Więcej informacji na temat sprawy można znaleźć na stronie https://www.gladlaw.org/work/cases/miller-jenkins-v-miller-jenkins.

Tak. W 2014 r. Sąd Najwyższy stanu New Hampshire uchwalił projekt ustawy Senatu nr 353, Ustawę dotyczącą macierzyństwa zastępczego (NH RSA 168-B, dostępne w http://www.gencourt.state.nh.us/legislation/2014/SB0353.html), która zaktualizowała prawo stanu New Hampshire dotyczące macierzyństwa zastępczego, aby uwzględnić postęp w technologiach wspomaganego rozrodu. Wcześniej prawo stanu New Hampshire zezwalało na macierzyństwo zastępcze tylko wtedy, gdy wykorzystano komórki jajowe matki zastępczej i gdy rodzice zastępczy byli w związku małżeńskim. Nowa ustawa, będąca jednym z najbardziej kompleksowych i przyszłościowych przepisów dotyczących macierzyństwa zastępczego w kraju, zezwala wszystkim osobom na zostanie rodzicami poprzez macierzyństwo zastępcze, niezależnie od stanu cywilnego czy orientacji seksualnej.

Ustawa uprościła również procedurę prawną dla przyszłych rodziców, ustanawiając ujednolicone kryteria dotyczące umów o macierzyństwo zastępcze i zapewniając ochronę prawną wszystkich stron. Określa ona minimalne wymagania dotyczące umów o macierzyństwo zastępcze i uznaje je za umowy prawnie wiążące. Należy jednak zauważyć, że ustawa zezwala surogatce na zatrzymanie dziecka, jeśli podpisze ona pisemne oświadczenie o swojej woli i dostarczy je przyszłym rodzicom co najmniej 72 godziny przed porodem (zob. NH RSA 168-B:25, I-IV).

Są to trudne przypadki, ale rodzic nieposiadający prawnego statusu rodzica może być w stanie wykazać, że ma do tego prawo w loco rodzic do swojego dziecka, dając im ograniczoną liczbę praw, w tym możliwość interwencji w postępowaniu o opiekę. Aby ustalić w roli rodzicaosoba musi wykazać, że przyjęła dziecko do swojej rodziny i traktowała je jak członka rodziny, tworząc „psychologiczną relację rodzic-dziecko”.

Można podjąć szereg kroków, jednak żaden z nich nie daje takiego bezpieczeństwa, jak adopcja przez drugiego rodzica.

1. Umowa o współrodzicielstwie: Umowa o współrodzicielstwie to umowa określająca oczekiwania rodziców co do wzajemnych ról i planów na wypadek separacji, niepełnosprawności lub śmierci. Chociaż sądy, które są zobowiązane do podejmowania decyzji o opiece i odwiedzinach w oparciu o dobro dziecka, nie zawsze w pełni uwzględniają te umowy, stanowią one istotne wskaźniki tego, co para zamierza zrobić. wierzył leżało w najlepszym interesie dziecka i może mieć wpływ na ostateczną decyzję sądu.
2. Współopieka: Rodzic prawny może wyznaczyć rodzica nieprawnego jako współopiekuna. Procedura ta pozwala rodzicowi nieprawnemu podejmować takie same decyzje dotyczące dziecka, jak rodzic prawny, w tym decyzje medyczne (patrz NH RSA 463:10 (zezwalające na wyznaczanie odpowiednich osób, w tym „współopiekunów można wyznaczać, gdy leży to w najlepszym interesie małoletniego”), 12 (prawa opiekuna)). Standard najlepszego interesu dziecka reguluje wyznaczanie opiekunów (NH RSA 463:8), a opiekun musi składać roczne sprawozdania dotyczące dobrostanu małoletniego (NH RSA 463:12). Status ten nie jest stały i każda osoba, w tym rodzic prawny, może złożyć wniosek o usunięcie opiekuna (NH RSA 463:14-16).
3. Testamenty: Rodzic prawny może w testamencie wyznaczyć opiekuna, który przejmie opiekę nad dzieckiem po jego śmierci. Sądy przyznają tym życzeniom zdecydowaną przewagę. Jeśli jednak dziecko ma żyjącego innego rodzica prawnego, to ta osoba będzie miała pierwszeństwo przed wyznaczonym opiekunem.