Pandemia COVID-19 odbiła się negatywnie na nas wszystkich – zarówno na dorosłych, jak i na młodzieży. W przypadku dzieci, wpływ na zdrowie psychiczne był szczególnie dotkliwy.

Jak zaznaczamy Narodowy Dzień Świadomości Zdrowia Psychicznego Dzieci 7 maja rodzice, opiekunowie, nauczyciele, lekarze i inni opiekunowie podnoszą alarm w sprawie wsparcia, jakiego powinniśmy udzielić dzieciom, które doświadczyły traumy w związku z trwającą ponad rok pandemią.

COVID-19 wywrócił do góry nogami rodziny, które zmagają się z chorobami, śmiercią, utratą pracy, brakiem mieszkań i żywności. Zburzył wszystko, co było normalne i rutynowe w życiu dziecka – szkołę, spotkania towarzyskie, zajęcia, a nawet wychodzenie z domu. I przyniósł niemal nieustanny strach przed infekcją.

Chociaż osoby w wieku 16 lat i starsze, które mogą się zaszczepić, zaczynają dostrzegać nadzieję i możliwość powrotu do bardziej normalnej rutyny (a dobrą wiadomością w tym tygodniu jest fakt, że szczepionka wkrótce zostanie zatwierdzona w USA dla osób w wieku 12–15 lat), to dla młodszych dzieci nie widać jeszcze światełka w tunelu.

Na pandemię COVID-19 nakłada się epidemia rasizmu i przemocy, która codziennie zagraża życiu i dobrostanowi Dzieci BIPOC i ich społeczności. W tym tygodniu nasze myśli kierują się szczególnie ku Mikayli Miller z Hopkinton, pełnej energii i obiecującej młodej czarnoskórej kobiecie LGBTQ, która tragicznie zmarła pod koniec kwietnia. Opłakujemy Mikaylę i… stanąć w obronie swojej rodziny ponieważ dążą do pełnego, niezależnego dochodzenia w sprawie okoliczności jej śmierci.

Narodowy Dzień Świadomości Zdrowia Psychicznego Dzieci zbiega się również z początkiem Narodowego Miesiąca Opieki Zastępczej. Pandemia COVID-19 zaostrzyła problemy w naszym i tak już obciążonym i niesprawnym systemie opieki zastępczej (z pewnością to mylące określenie). Nigdzie te napięcia nie są bardziej widoczne niż w Massachusetts, gdzie tragiczna śmierć Davida Almonda, nastolatka, która zmarła w październiku 2020 r. pod opieką i pieczą DCF, po raz kolejny obnażyła niezdolność DCF do zaspokojenia potrzeb poszczególnych dzieci i niepowodzenie wielu powiązanych ze sobą systemów mających wpływ na młodzież.

System opieki społecznej zawodzi młodzież LGBTQ w szczególny sposób i tak było również przed pandemią. Młodzież LGBTQ, zwłaszcza młodzież kolorowa, jest nadreprezentowana w systemach opieki społecznej w całym kraju. Powinniśmy znać więcej szczegółów na temat ich reprezentacji w każdym stanie Nowej Anglii, ale nie wiemy, ponieważ rząd USA nie wymaga od stanowych systemów opieki społecznej gromadzenia danych na temat orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. Trump zniósł ten wymóg w maju 2020 roku. Młodzież LGBTQ nie jest dostrzegana i liczona we wszystkich wymiarach. W efekcie staje się niewidzialna.

Co wiemy? Wiemy, anegdotycznie i bezpośrednio od młodzieży LGBTQ objętej opieką, że często trafia ona do zbiorowych placówek opieki, a nie do domów zastępczych. Wiemy, że spotyka się z zastraszaniem, nękaniem i uprzedzeniami w szkole, ponieważ system opieki społecznej, któremu powierzono ich opiekę, nie wspiera ich i nie reprezentuje ich w szkole. Wiemy, że młodzież transpłciowa jest niesłusznie umieszczana w zbiorowych placówkach opieki ze względu na płeć urodzeniową, a nie ze względu na tożsamość płciową. Wiemy również, że młodzież transpłciowa czeka miesiącami, a czasem latami, na opiekę afirmującą płeć, zgodną z najlepszymi praktykami i medycznie uzasadnioną.

Co jeszcze wiemy? Że odmowa pracowników, by afirmować młodzież taką, jaka jest, brak opieki medycznej, niesłuszne umieszczanie w placówkach i brak wsparcia edukacyjnego powodują szkody, traumę i niszczą zdrowie psychiczne młodzieży LGBTQ, która ma problemy z opieką społeczną. Izolacja i ograniczenia związane z pandemią tylko potęgują te negatywne skutki.

Wzywam nas wszystkich w tym dniu do przyjrzenia się naszym państwowym systemom opieki nad dziećmi i zastanowienia się:

  • Czy młodzież LGBTQ ma dostęp do mentorów LGBTQ, wsparcia rówieśniczego i zasobów społeczności?
  • Czy rodzice i opiekunowie młodzieży LGBTQ mają dostęp do usług i zasobów podkreślających znaczenie akceptacji rodziny dla dobra dziecka?
  • Czy młodzież transseksualna jest oceniana ze względu na tożsamość płciową, a nie płeć urodzenia?
  • Czy agencja posiada jasną, kompleksową politykę LGBTQ, która wspiera młodzież LGBTQ i jasno instruuje wszystkich pracowników, kontrahentów i wolontariuszy agencji, jak wspierać młodzież LGBTQ w każdym kontekście? Czy agencja kompleksowo szkoli dorosłych w zakresie tej polityki, aby mogli oni wdrożyć wsparcie dla młodzieży LGBTQ?
  • Czy agencja ma jasną politykę zapewniającą młodzieży transpłciowej dostęp do najlepszych praktyk i opieki medycznej afirmującej płeć bez zbędnych barier?
  • Czy państwo ma ustawową Kartę Praw Dziecka w Pieczy Zastępczej, która zawiera wyraźne zapisy dotyczące ochrony młodzieży LGBTQ?

Młodzież LGBTQ objęta opieką jest bezcenna. Młodzi, których miałem przyjemność poznać w swojej pracy – zwłaszcza transpłciowi młodzi kolorowi – emanują siłą i odpornością. Są wierni sobie – dumni z bycia transpłciowymi i zagorzałymi rzecznikami swoich praw – w obliczu surowego i bezdusznego systemu. W tym dniu wszyscy uznajmy ich siłę, skoncentrujmy się na ich głosach i potrzebach oraz ponownie zaangażujmy się w pracę, aby wspierać ich rozwój i prosperowanie.