Blog

Miesiąc Dziedzictwa Azjatów i Amerykanów pochodzenia azjatyckiego i wysp Pacyfiku (AAPI) to czas, aby podkreślić znaczącą rolę osób LGBTQ+ w społeczności AAPI oraz zastanowić się nad poczynionymi postępami, a także nad pracą, która pozostaje do wykonania w zakresie promowania równości i inkluzywności. Dołącz do nas, aby zgłębić różnorodne tożsamości i narracje osób LGBTQ+ pochodzenia azjatyckiego i z wysp Pacyfiku oraz uczcić ich niezwykłe doświadczenia w tym miesiącu uznania i wdzięczności.

Nellie Wong, Kitty Tsui, Merle Woo i nieskrępowane stopy

Urodzony w

skóra żółtych kobiet

urodziliśmy się

do zbroi wojowników.

– Kitty Tsui- Tsui, K. (1989). Chinatown Talking Story. W Making Waves: An Anthology of Writings by and about Asian American Women.

Sztuka zawsze odgrywała kluczową rolę w walce o prawa osób LGBTQ+, co udowodniły Nellie Wong, Kitty Tsui i Merle Woo. Kitty Tsui urodziła się w Hongkongu, Nellie Wong urodziła się w Oakland w rodzinie chińskich imigrantów, a Merle Woo urodził się w San Francisco w rodzinie chińsko-koreańskiej. Ta trójka założyła w 1979 roku feministyczną grupę performatywną Unbound Feet. Grupa zapewniła Amerykanom pochodzenia azjatyckiego i osobom identyfikującym się jako LGBTQ bezpieczną przestrzeń do dzielenia się, wspierania i nawiązywania kontaktów.

Dzięki swojej pracy, w tym czasie w Chinatown w San Francisco, queerowe kobiety chińskiego pochodzenia zaczęły metaforycznie „rozwiązywać” swoje stopy. To zapoczątkowało przełom w kierunku samopoznania, wzmocnienia i wyzwolenia.

Działalność Unbound Feet osiągnęła punkt kulminacyjny w udziale w pierwszej Narodowej Konferencji Lesbijek i Gejów Trzeciego Świata, która odbyła się w Waszyngtonie w 1979 roku. Ich pionierskie wysiłki na rzecz podnoszenia świadomości, promowania inkluzywności i obrony praw osób LGBTQ+ pozostawiły trwałe dziedzictwo, inspirując i wzmacniając queerowe Azjatki w ich walce o widoczność, akceptację i równość.

Alok Vaid-Menon 

Alok Vaid-Menon Jest artystką performatywną, pisarką i aktywistką, która otwarcie mówi o zbiegu swoich tożsamości jako osoby nieidentyfikującej się z płcią i osoby pochodzenia południowoazjatyckiego. Alok otwarcie mówi o wyjątkowych wyzwaniach i dyskryminacji, z jakimi borykają się osoby LGBTQ+, należące również do marginalizowanych społeczności rasowych i etnicznych. Aktywiści opowiadają się za interseksualnymi podejściami do sprawiedliwości społecznej i aktywizmu.

Jako artysta performatywny, Alok wykorzystuje swoją sztukę i kreatywność, aby kwestionować społeczne normy i oczekiwania dotyczące płci i tożsamości. Występował na scenach, w galeriach i mediach społecznościowych, wykorzystując modę, poezję i inne formy sztuki, aby wyrazić swoją tożsamość płciową i promować samoakceptację i ekspresję siebie u innych. Jest autorem… Kobieta w miejscu publicznym (2017), Poza binarnością płciową (2020) i Twoja rana/mój ogród (2021); są również twórcami #DeGenderFashion, inicjatywy w mediach społecznościowych, której celem jest odróżnienie branży modowej i kosmetycznej od jej płci.

W uznaniu ich pracy Alok został uhonorowany jako pierwszy LGBTQ Scholar in Residence na Uniwersytecie Pensylwanii i nagrodzony nagrodą GLAAD Media Award oraz nagrodą Stonewall Foundation Visionary Award.

Kaumakiwa Kanaka'ole 

Ucząc się tańca hula i muzyki hawajskiej w młodym wieku pod okiem matki, Kekuhi Kanahele, i babci, nieżyjącej już Edith Kanaka'ole, Kaumakiwa Kanaka'ole jest znaną hawajską muzyczką, tancerką hula i animatorką kultury. Kaumakiwa tworzy jedne z najbardziej oryginalnych dzieł współczesnej muzyki hawajskiej, czerpiąc z pamięci przodków, praktyki tańca hula i melodyjnych pieśni. Kaumakiwa doskonale łączy hawajską kulturę z nowoczesną wrażliwością w porywającej muzyce.

Oprócz pracy muzycznej i tanecznej, Kaumakiwa Jest również działaczką kulturalną i orędowniczką ochrony kultury hawajskiej. Działała na rzecz promowania języka hawajskiego i tradycyjnych praktyk oraz angażowała się w działania na rzecz ochrony hawajskich gruntów i zasobów naturalnych.

Kaumakiwa powiedział: „Społeczność transpłciowa zawsze istniała [na Hawajach]. Trzecia płeć nie jest rzadkim tematem w większości kultur rdzennych i aborygeńskich. Polinezja nie jest wyjątkiem, szczególnie na Hawajach. Starożytni rdzenni mieszkańcy akceptują wszystkie aspekty i formy płci, jednocześnie starając się zrównoważyć kontrasty kolonializmu i zachodniego ucisku religijnego”.

Róża Bamberger 

W 1965 roku osiem kobiet spotkało się potajemnie, aby utworzyć Córki BilitisCelem tej grupy było zapewnienie wsparcia, rzecznictwa i społeczności dla lesbijek w czasach, gdy homoseksualizm był silnie stygmatyzowany i nielegalny w wielu częściach Stanów Zjednoczonych. Organizacja organizowała wydarzenia towarzyskie, wydawała miesięcznik „The Ladder” i angażowała się w aktywizm na rzecz praw i widoczności lesbijek.

Zainteresowana bezpieczną przestrzenią do tańca i poznawania nowych ludzi, Filipinka Rose Bamberger i jej żona Rosemary Sliepen zorganizowały spotkanie, które formalnie przyjęło nazwę Daughters of Bilitis. Bamberger odegrała kluczową rolę w zgromadzeniu garstki kobiet, w tym Del Martin i Phyllis Lyon, które później stały się założycielkami. Choć nie była członkinią długo, jej wkład w rozwój organizacji został na zawsze doceniony.

Bamberger miała uzasadnione obawy dotyczące ochrony własnej osoby ze względu na potencjalne konsekwencje, jakie mogła przynieść publiczna wiedza o jej orientacji seksualnej. W latach 50. XX wieku doświadczyła częstych zmian pracy, pracując jako operatorka maszyn, szczotkarka czy robotnica fabryczna, co zmusiło ją do zmiany miejsca zamieszkania co najmniej pięć razy. Jak wiele kobiet w jej czasach, Bamberger obawiała się konsekwencji coming outu i obiecała stworzyć bezpieczną przestrzeń dla kobiet bez względu na płeć. Rose Bamberger była założycielką organizacji Daughters of Bilitis, choć nie pozostała w niej długo. Jest jedną z wielu kobiet mniejszości etnicznych zaangażowanych w ruch na rzecz praw osób LGBTQ+, ale została pominięta lub wymazana z historii.

ChRistopher Lee 

Christopher Lee jest amerykańskim aktywistą LGBTQ+ i działaczem na rzecz walki z HIV/AIDS. Najbardziej znany jest ze swojej działalności rzeczniczej, edukacyjnej i społecznej związanej z prawami osób LGBTQ+, świadomością HIV/AIDS i kwestiami sprawiedliwości społecznej. Chris Lee był zagorzałym orędownikiem praw osób LGBTQ+ w społecznościach kolorowych.

Christopher Lee odegrał kluczową rolę w przekazaniu „Ustawa o szacunku po śmierci”, znanej również jako AB 1577, uchwalonej w Kalifornii w 2014 roku. Ustawa o szacunku po śmierci (Respect After Death Act) wymaga, aby akty zgonu dokładnie odzwierciedlały tożsamość płciową osoby, jeśli różni się ona od płci pierwotnie podanej w akcie urodzenia. Uchwalenie tej ustawy pomaga zapewnić poszanowanie godności i tożsamości osób transpłciowych i osób o odmiennej płci po ich śmierci. Christopher Lee był prominentnym orędownikiem tej ustawy i współpracował z ustawodawcami stanu Kalifornia, aby pomóc w jej wdrożeniu.

Tak Yamamoto

Jako współzałożyciel Asian Pacific Lesbian & Gays, pierwszej formalnej organizacji stworzonej w celu zaspokojenia szczególnych potrzeb queerowych Amerykanów azjatyckiego pochodzenia i mieszkańców wysp Pacyfiku w USA, Takenori „Tak” Yamamoto był znaczącą postacią w historii społeczności LGBTQ+.

Wychowując się w dużej rodzinie, Yamamoto był jednym ze 120 000 Amerykanów japońskiego pochodzenia, którzy zostali siłą usunięci z Zachodniego Wybrzeża w wyniku podpisania przez prezydenta Franklina D. Roosevelta Rozporządzenie wykonawcze 9066 19 lutego 1942 roku. Rodzina Yamamoto została wysłana do Poston w Arizonie, jednego z dziesięciu amerykańskich obozów koncentracyjnych, w których podczas II wojny światowej przetrzymywano Amerykanów japońskiego pochodzenia. Jego rodzina spędziła trzy lata na pustyni w Arizonie za drutem kolczastym. Po wojnie Yamamoto opuścił Poston i wrócił do Los Angeles. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do armii Stanów Zjednoczonych i służył w Niemczech.

Był pierwszym otwarcie homoseksualnym prezydentem jakiegokolwiek oddziału Liga Obywateli Japońsko-Amerykańskich (JACL), ogólnokrajowej organizacji zajmującej się promowaniem i ochroną dziedzictwa japońsko-amerykańskiego oraz praw obywatelskich. Jego wybór na to stanowisko w oddziale JACL w Seattle w 1985 roku był kamieniem milowym w rozwoju reprezentacji LGBTQ+ w społeczności japońsko-amerykańskiej.

Amao Leota Lu

Amao Leota Lu urodziła się w 1971 roku w Auckland w Nowej Zelandii. W latach 80. wyemigrowała do Sydney wraz z częścią swojej rodziny z samoańskiej diaspory. Podróżując po dwudziestce, pogodziła się ze swoją tożsamością płciową jako kobieta i fa'afafine. Osoby fa'afafine pełnią trzecią rolę płciową, czyli niebinarną, w Samoa, Samoa Amerykańskim i diasporze samoańskiej. Wykorzystuje performansy, aby promować tożsamość fa'afafine, szczególnie w zachodnich przestrzeniach LGBTQ+. Performanse te łączą idee tożsamości płciowej i kultury Pacyfiku.

Jako pierwsze wydarzenie queerowe z regionu Pacyfiku na Midsumma Festival w Melbourne wykonała utwór zatytułowany Pacific Essence: Tales of a Migrant Plantation, który wystawiono w Immigration Museum.

Jej występy wpisują się w „fenomeno kultowe”, w którym queerowe perspektywy łączą się z „rdzennym tworzeniem wiedzy”. Leota Lu otwarcie mówi również o dyskryminacji, z jaką wciąż spotykają się osoby o zróżnicowanej płci w społecznościach wysp Pacyfiku. Wcześniej pracowała między innymi jako pracownicy wsparcia społecznego.

Trung le Nguyen

Trung le Nguyen, znany również jako @Trungles, jest autorem powieści graficznych i ilustratorem.

Trung urodził się w obozie dla uchodźców w filipińskiej prowincji Palawan i wychował w Minnesocie. Zaczął tworzyć komiksy w szkole średniej, ale porzucił to na studiach. W 2012 roku uzyskał tytuł licencjata z zakresu sztuki studyjnej z historią sztuki jako przedmiotem dodatkowym na Uniwersytecie Hamline.

Użycie tradycyjnego tuszu i ołówka, a także nawiązania do wietnamskiej symboliki, mangi shojo i znanej literatury dziecięcej, wyróżniają twórczość Trunga. Jako inspirację wymienia Harry'ego Clarke'a, Heinricha Leflera i Rose O'Neill. „The Magic Fish”, debiutancka powieść graficzna Trunga, została wydana 13 października 2020 roku przez Random House Graphic, markę Penguin Random House.

Trung otrzymał dwie nagrody Harveya, nagrodę Romics (Włochy), nagrodę Angoulême (Francja), nominację do nagrody GLAAD oraz nominację do nagrody Eisnera.

Oprócz osób, które wyróżniliśmy, Amy Sueyoshi opisuje wkład, jaki wnieśli przedstawiciele mniejszości AAPI LGBTQ+ na przestrzeni dziejów Oddychanie ogniem: Pamięć o aktywizmie Amerykanów pochodzenia azjatyckiego i pacyficznego w historii queer.