Związki partnerskie i związki cywilne | Rhode Island

Już nie. Rhode Island przestało oferować związki partnerskie w 2013 roku, ale nie przekształciło ich automatycznie w małżeństwo. Jeśli zawarłeś związek partnerski (lub zarejestrowany związek partnerski) w Rhode Island lub innym stanie, Rhode Island zapewni Ci te same prawa i korzyści oraz nałoży na Ciebie te same obowiązki, co małżeństwo w Rhode Island. Jednak z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego, rząd federalny nie uzna Twojego związku partnerskiego.

Chociaż termin ten jest używany w wielu kontekstach, „związek partnerski” najczęściej oznacza status, który uznaje parę niebędącą w związku małżeńskim i ich dzieci za rodzinę w określonych, ograniczonych celach. Uznanie to może zostać przyznane przez organ państwowy lub samorządowy albo przez prywatne przedsiębiorstwa i organizacje. 

W kontekście miejsca pracy pracodawcy mogą ustalać kryteria dotyczące związków partnerskich, aby umożliwić pracownikom uzyskanie pewnych świadczeń dodatkowych dla partnerów i rodzin, które wcześniej były zarezerwowane dla małżonków. Stan Rhode Island, niektóre miasta i miasteczka Rhode Island oraz wielu prywatnych pracodawców w Rhode Island oferuje świadczenia dla partnerów partnerskich, takie jak ubezpieczenie zdrowotne dla partnera i jego dzieci w ramach pracowniczego planu zdrowotnego. 

W innych kontekstach „partner domowy” jest również skrótem od rodziny, zastępując „kochanka”, „przyjaciela” i „współlokatora”. Niektórzy nazywają umowy o wspólnym pożyciu „umowami o partnerstwie domowym”.

Latem 2001 roku władze stanu Rhode Island udostępniły pracownikom stanowym świadczenia z tytułu partnerstwa domowego w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego. Dokonano tego poprzez zmianę definicji „osoby na utrzymaniu” w stanowych przepisach ubezpieczeniowych. W 2006 roku stan Rhode Island rozszerzył te świadczenia o urlop rodzinny i medyczny na opiekę nad chorym partnerem (RI Gen. Laws § 28-48-1(5)) oraz świadczenia zdrowotne COBRA dla partnera domowego pracownika stanowego (RI Gen. Laws § 36-12-2.4), a w 2007 roku władze stanu Rhode Island rozszerzyły świadczenia emerytalne zarządzane za pośrednictwem Systemu Emerytalnego Pracowników Rhode Island (Employee Retirement System of Rhode Island) na pozostałych przy życiu partnerów domowych, z którymi pracownik mieszkał co najmniej rok i byli „finansowo współzależni” (RI Gen. Laws § 36-10-40).

Aby kwalifikować się do świadczeń państwowych, oboje partnerzy muszą złożyć oświadczenie, że (1) oboje partnerzy mają co najmniej 18 lat i są zdolni psychicznie do zawierania umów, (2) żaden z partnerów nie jest w związku małżeńskim z nikim, (3) partnerzy nie są spokrewnieni w stopniu, który uniemożliwiałby zawarcie małżeństwa w stanie Rhode Island, (4) partnerzy mieszkają razem i mieszkają razem od co najmniej roku, (5) partnerzy są od siebie finansowo zależni, co potwierdzają co najmniej dwa z następujących dokumentów: (A) umowa o partnerstwie krajowym lub umowa o związku; (B) wspólna hipoteka lub współwłasność głównego miejsca zamieszkania; (C) dwa z następujących dokumentów: (i) współwłasność pojazdu mechanicznego; (ii) wspólne konto czekowe; (iii) wspólne konto kredytowe; (iv) wspólna dzierżawa; i/lub (D) partner krajowy został wyznaczony jako beneficjent testamentu pracownika, umowy emerytalnej lub ubezpieczenia na życie (patrz, np, RI Gen. Laws § 36-12-1(3)). Podanie nieprawdziwych informacji w oświadczeniu będzie skutkować obowiązkiem zwrotu otrzymanych świadczeń oraz grzywną do $1000. Pracownicy są również zobowiązani do poinformowania dyrektora ds. świadczeń w miejscu pracy o i momencie zakończenia stosunku pracy.

Ponadto, 1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa o zdrowych i bezpiecznych rodzinach i miejscach pracy (RI Gen. Laws § 28-57), która nakłada na pracodawców zatrudniających co najmniej 18 pracowników obowiązek zapewnienia co najmniej jednej godziny płatnego zwolnienia chorobowego na każde 35 przepracowanych godzin. Pracodawcy zatrudniający mniej niż 18 pracowników muszą zapewnić zwolnienie chorobowe, ale nie musi ono być płatne. Ustawa gwarantuje uprawnionym pracownikom do 24 godzin zwolnienia chorobowego rocznie, począwszy od 2018 r., a następnie do 32 godzin w 2019 r. i 40 godzin w 2020 r. Ustawa ta umożliwia pracownikom płatne zwolnienie chorobowe dla siebie lub w celu opieki nad rodziną lub osobą, z którą mieszkają, w tym partnerem/partnerką.

Zgodnie z prawem stanu Rhode Island, partnerzy sędziów, nauczycieli, policjantów, strażaków i niektórych innych pracowników mają prawo do różnych świadczeń z tytułu śmierci, rent, świadczeń z tytułu śmierci w wyniku nieszczęśliwego wypadku oraz świadczeń emerytalnych. Jeśli uważasz, że należysz do jednej z tych kategorii, powinieneś skonsultować się z prawnikiem.

Niektóre miasta i miasteczka w stanie Rhode Island oferują świadczenia dla partnerów życiowych, takie jak ubezpieczenie zdrowotne partnera i jego/jej dzieci w ramach pracowniczego planu zdrowotnego.

W styczniu 2010 roku parlament stanu Rhode Island uchwalił ustawę (patrz RI Gen. Laws § 5-33.2-24 i § 23-4-10), która przyznaje partnerowi/partnerce kontrolę nad zwłokami oraz organizacją pogrzebu i pochówku, pod warunkiem że: (1) partner/partnerka spełnia definicję partnera/partnerki zdefiniowaną powyżej oraz (2) zmarły nie wskazał innej osoby jako swojego „agenta ds. planowania pogrzebu”, jak opisano poniżej w sekcji „Ochrona prawna par tej samej płci — Dokumenty dotyczące planowania pogrzebu” (RI Gen. Laws, § 5-33.2-24(2)(i)). Ustawę popierał gej, Mark Goldberg, który przez pięć tygodni walczył o odzyskanie ciała swojego partnera/partnerki, z którym był/była 17 lat. Pomimo niemal jednomyślnego przyjęcia, konieczne było odrzucenie weta gubernatora przez legislaturę, aby ostatecznie uchwalić ustawę.

Chociaż zapewnienie tej ochrony partnerom w konkubinacie to ważny krok naprzód, wymaga to udowodnienia, że w obliczu tragedii wasz związek spełnia określone kryteria. Lepszym sposobem na uzyskanie tej ochrony jest wyznaczenie partnera na „agenta ds. planowania pogrzebu”, jak opisano poniżej. Agent ten ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi – małżonkiem, partnerem w konkubinacie i krewnymi.

Prywatni pracodawcy mogą zapewnić partnerom w związkach partnerskich dowolne świadczenia – ubezpieczenie zdrowotne, rodzinny urlop medyczny lub urlop żałobny, równe świadczenia emerytalne, pokrycie kosztów przeprowadzki, a także dostęp do obiektów firmowych. Prywatne organizacje, np. siłownia, klub golfowy itp., mogą rozszerzyć członkostwo rodzinne lub inne świadczenia rodzinne na partnerów w związkach partnerskich.

Jednak nawet jeśli pracodawcy zapewniają te świadczenia, przepisy federalne czasami traktują świadczenia dla partnerów życiowych inaczej niż świadczenia dla małżonków, co często wiąże się z konsekwencjami finansowymi. Na przykład, pracownicy muszą płacić federalny podatek dochodowy od świadczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego partnera życiowego, ale świadczenia dla małżonków są z niego zwolnione (patrz Internal Revenue Code, Private Letter Ruling 9603011 (19 stycznia 1996)). Podobnie, o ile zgoda małżonka jest wymagana, jeśli pracownik pozostający w związku małżeńskim zdecyduje się wskazać osobę trzecią jako beneficjenta emerytury lub świadczenia dla osób pozostałych przy życiu, o tyle pracownik, którego partner życiowy jest w związku małżeńskim, może swobodnie zmieniać te wskazania.

W większości stanów pracownicy muszą również płacić stanowy podatek dochodowy od tych świadczeń, ale stan Rhode Island zwalnia pracowników z podatku dochodowego od świadczeń zdrowotnych udzielanych partnerowi domowemu lub partnerowi w związku partnerskim (RI Gen. Laws § 44-30-12(c)(6)).

Istnieją różne dokumenty prawne, które mogą chronić związek pary, niezależnie od tego, czy nie ma ona formalnego związku prawnego, czy jest już w związku małżeńskim.

1. Umowa lub kontrakt o związku: Umowy o wspólnym pożyciu dotyczące majątku i finansów to dobry sposób na pisemne uregulowanie spraw par przed separacją. O ile umowa nie dotyczy usług seksualnych, ma duże szanse na utrzymanie jej ważności, o ile spełnia wymogi ważnej umowy. Należy pamiętać, że jak w każdym stanie, konkretne przepisy dotyczące dzieci mogą, ale nie muszą, być egzekwowane zgodnie z ich postanowieniami, ponieważ to sąd zawsze ma prawo do ustalenia najlepszego interesu dzieci. (Zobacz dyskusję poniżej dotyczącą umów rodzicielskich).
2. Pełnomocnictwo: Każda osoba posiadająca zdolność prawną może ustanowić inną osobę (na przykład partnera) swoim „pełnomocnikiem” do spraw finansowych w przypadku, gdy stanie się niezdolna do czynności prawnych lub niepełnosprawna. Prawo przewiduje „skrócony formularz”, który pozwala na oznaczenie rodzajów transakcji, które ma wykonywać Twój partner (Twój „pełnomocnik”). Należą do nich: (a) transakcje dotyczące nieruchomości; (b) transakcje dotyczące ruchomości i towarów; (c) transakcje dotyczące obligacji, akcji i towarów; (d) transakcje bankowe; (e) transakcje operacyjne w działalności gospodarczej; (f) transakcje ubezpieczeniowe; (g) roszczenia i spory sądowe; (h) świadczenia z tytułu służby wojskowej; (i) dokumentacja, raporty i oświadczenia; oraz (j) wszelkie inne sprawy. W przypadku braku takiego ustanowienia, członek „rodziny” będzie upoważniony do podejmowania decyzji za osobę niepełnosprawną lub niepełnosprawną. Niniejsze pełnomocnictwo nie obejmuje decyzji dotyczących opieki zdrowotnej.
3. Pełnomocnictwo w sprawach opieki zdrowotnej: Ponieważ świadczeniodawcy usług medycznych liczą na to, że decyzje dotyczące opieki zdrowotnej w imieniu osoby ubezwłasnowolnionej będą podejmowane przez krewnych, osoba niezamężna musi wyznaczyć pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej, jeśli chce, aby inna osoba podejmowała te decyzje zamiast członka rodziny. Zgodnie z RI Gen. Laws § 23-4.10-2, osoba może wyznaczyć pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej do podejmowania decyzji – na czas określony lub nieokreślony. Pełnomocnik może wówczas podejmować decyzje w Twoim imieniu – natychmiast lub po utracie przez Ciebie zdolności do podejmowania decyzji. Nawet po udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do spraw opieki zdrowotnej, możesz samodzielnie podejmować decyzje, jeśli sobie tego życzysz i o ile posiadasz do tego zdolność. Ustawa przewiduje „formularz ustawowy”, którego możesz użyć do sporządzenia pełnomocnictwa do spraw opieki zdrowotnej.

Pełnomocnictwo może określać upoważnienie pełnomocnika do podejmowania decyzji w Twoim imieniu, a także określać, jakich rodzajów leczenia nie chcesz, w tym leczenia, które mogłoby Cię utrzymać przy życiu. Możesz również określić swoje życzenia dotyczące darowizn narządów i tkanek po śmierci.

Pełnomocnictwo musi być podpisane przez jednego notariusza lub dwóch świadków. Żaden z tych sygnatariuszy nie może być wyznaczonym lub zastępczym pełnomocnikiem; świadczeniodawcą opieki zdrowotnej ani pracownikiem świadczeniodawcy opieki zdrowotnej; ani też operatorem placówki opieki społecznej ani pracownikiem takiej placówki. Pełnomocnictwo można odwołać w dowolnym momencie poprzez sporządzenie nowego pełnomocnictwa lub wyraźne oświadczenie o odwołaniu. Osoby często przekazują kopię pełnomocnictwa swoim lekarzom, a czasami członkom rodziny.

1. Testament życia: W trwałym pełnomocnictwie do spraw opieki zdrowotnej można zamieścić zapisy określające życzenia osoby zainteresowanej dotyczące zakończenia podtrzymywania życia, preferencje co do rodzajów opieki medycznej lub ograniczenia uprawnień pełnomocnika.
2. Będzie: Bez testamentu, majątek zmarłej osoby niezamężnej przechodzi na: (1) jej dzieci; (2) jej rodzinę; (3) jeśli nie można ustalić najbliższej rodziny, na rzecz państwa. Jeśli chcesz zapewnić byt innym osobom, na przykład partnerowi, testament jest niezbędny. Nawet jeśli posiadasz niewiele majątku, możesz wskazać w testamencie osobę, która będzie zarządzać Twoim majątkiem. Jeśli masz dzieci, możesz wskazać ich przyszłego opiekuna w testamencie.
3. Dokumenty dotyczące planowania pogrzebu: Stan Rhode Island zezwala osobie na wyznaczenie innej osoby jako swojego „agenta ds. planowania pogrzebu”, z wyłączną odpowiedzialnością i upoważnieniem do podejmowania wszelkich ustaleń i decyzji dotyczących ceremonii pogrzebowych, pochówku lub spoczynku zwłok, w tym kremacji. Dokument musi być podpisany przez osobę zmarłą i poświadczony notarialnie. Aby uniknąć sporów z członkami rodziny, zaleca się przekazanie instrukcji osobie, której chcesz powierzyć tę sprawę, a także członkom rodziny.

Nawet jeśli nie posiadasz tych dokumentów, żyjący partner tej samej płci, który może udowodnić, że jego związek spełnia państwowe kryteria „związku partnerskiego” (przeczytaj sekcję „Związek partnerski” powyżej), może również przejąć kontrolę nad procesem pogrzebu i pochówku.

Wymaga to jednak udowodnienia pewnych faktów dotyczących waszego związku w chwili tragedii i nie ma wpływu na to, czy ktoś inny został wyznaczony na „agenta ds. planowania pogrzebu”. Najlepszym sposobem, aby upewnić się, że Twój partner będzie mógł podejmować takie decyzje, jest wyznaczenie go na swojego „agenta ds. planowania pogrzebu”.

W 2018 roku stan Rhode Island uchwalił ustawę, która wymaga, aby akt zgonu odzwierciedlał tożsamość płciową zmarłego, podaną przez najbliższego krewnego, osobę najlepiej wykwalifikowaną lub w dokumencie upamiętniającym wolę zmarłego. Aby mieć pewność, że tak się stanie, najlepiej przekazać osobie wyznaczonej na „agenta ds. planowania pogrzebu” poświadczony notarialnie dokument potwierdzający tożsamość płciową.

Kancelaria GLAD Law zaleca współpracę z prawnikiem przy sporządzaniu tych dokumentów.

Chociaż dostępne są formularze, mogą one nie być dostosowane do Twoich indywidualnych potrzeb i życzeń. Co więcej, prawnik może lepiej pomóc w realizacji Twoich celów, na przykład poprzez sporządzenie testamentu w sposób, który z większym prawdopodobieństwem zniechęci niezadowolonych członków rodziny do jego kwestionowania lub poprzez wyznaczenie pełnomocnika ds. opieki zdrowotnej z bardzo szczegółowymi instrukcjami. Ponadto prawnik może pomóc w rozwiązaniu wątpliwości prawnych wynikających z nakładania się tych dokumentów. Odpowiedzi GLAD Law może polecić prawników będących członkami serwisu GLAD Lawyer Referral Service.

W przypadku separacji, postanowienia umowy/kontraktu o związku lub partnerstwie wchodzą w grę, jeśli para go posiada. W przypadku braku umowy pary mogą wdać się w kosztowne i długotrwałe spory sądowe dotyczące kwestii majątkowych i finansowych, bez możliwości skorzystania z systemu rozwodowego, który pomógłby im w ich rozwiązaniu. Sąd Najwyższy stanu Rhode Island uznał, że w pewnych okolicznościach teorie umowne i zasady słuszności mogą mieć zastosowanie do kwestii majątkowych i finansowych rozwodzącej się pary jednopłciowej, nawet bez pisemnej umowy.80 Pisemne umowy oferują jednak znacznie większe bezpieczeństwo, dając sądowi wskazówki co do intencji stron.

UWAGA: Jeśli zmieniłeś zdanie co do tego, kto powinien być Twoim „pełnomocnikiem”, przedstawicielem opieki zdrowotnej, beneficjentem lub wykonawcą testamentu, organizatorem pogrzebu, kuratorem lub osobą wyznaczoną na podstawie dokumentu wyznaczającego, wówczas te dokumenty powinny zostać odwołane — z powiadomieniem wszystkich osób, którym przekazano kopie tych dokumentów — i należy przygotować nowe dokumenty, które odzwierciedlają Twoje obecne życzenia.

Pary jednopłciowe z dziećmi, które się rozstają, powinny:

1. Wspieraj prawa rodziców LGBTQ+;
2. Szanuj istniejące relacje, bez względu na prawne etykiety;
3. Szanuj istniejące relacje rodzicielskie dzieci po rozstaniu;
4. Utrzymać ciągłość opieki nad dziećmi;
5. Dążyć do rozwiązania dobrowolnego;
6. Pamiętaj, że rozstanie jest trudne;
7. Zbadaj zarzuty dotyczące nadużyć;
8. Nie dopuścić, aby brak umów lub stosunków prawnych wpływał na wyniki;
9. Traktuj postępowanie sądowe jako ostateczność; i
10. Odrzuć uciekanie się do homofobicznych/transfobicznych praw i nastrojów w celu osiągnięcia pożądanego rezultatu.