Związki partnerskie i związki partnerskie | Vermont

Tak. 7 kwietnia 2009 roku Vermont stał się pierwszym stanem, który przyznał parom jednopłciowym prawo do zawarcia małżeństwa w drodze procesu legislacyjnego, a nie postępowania sądowego. Projekt ustawy, S.115, Ustawa o ochronie wolności religijnej i uznaniu równości w małżeństwach cywilnych („Ustawa o małżeństwie”) (zob. Ustawa dotycząca małżeństw cywilnych pod adresem:  http://www.leg.state.vt.us/docs/2010/bills/Passed/S-115.pdf), została uchwalona przez legislaturę 3 kwietnia 2009 r.; zawetowana przez gubernatora 6 kwietnia 2009 r.; weto to zostało odrzucone przez Senat (23-5) i Izbę Reprezentantów (100-49) 7 kwietnia 2009 r. Ustawa o małżeństwie weszła w życie 1 września 2009 r.

Był to efekt prawie 15 lat pracy organizacji Freedom to Marry pod przewodnictwem Beth Robinson. Organizacja GLAD z przyjemnością udzieliła wsparcia i pomocy w tym przedsięwzięciu.

Sześć lat później, w Obergefell przeciwko Hodgesowi (135 S.Ct. 2584 (2015))Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uczynił równość małżeńską rzeczywistością w całym kraju, orzekając, że Konstytucja Stanów Zjednoczonych gwarantuje parom tej samej płci prawo do zawarcia małżeństwa. Mary Bonauto z GLAD reprezentowała powódki podczas rozprawy ustnej.Obergefellwszystkie 50 stanów jest zobowiązanych do wydawania licencji małżeńskich parom tej samej płci, a wszystkie stany muszą respektować małżeństwa par tej samej płci zawarte w innych jurysdykcjach.

Do 1 września 2009 roku pary jednopłciowe mogły zawierać związki partnerskie w Vermont. Jednak od 1 września 2009 roku Vermont nie wydaje już licencji na zawarcie związku partnerskiego, ale nadal będzie uznawać związki partnerskie zawarte w Vermont i innych stanach, zapewniając tym parom pełną ochronę i obowiązki wynikające z prawa stanu Vermont.

Uchwalając ustawę o związkach cywilnych w Vermont, ustawodawca ustanowił również stosunki „wzajemnego uposażenia”. Umożliwiają one osobom, które ukończyły 18 lat, niebędącym w związku małżeńskim, związku cywilnym ani innym związku wzajemnym uposażenia, a także spokrewnionym lub przysposobionym, korzystanie z ochrony i obowiązków przysługujących małżonkom w zakresie podejmowania decyzji medycznych, decyzji dotyczących końca życia oraz zapobiegania nadużyciom (15 VSA §§ 1301, 1303). Ustawa o wzajemnym uposażeniu została uchylona z dniem 28 maja 2014 r. z uwagi na fakt, że w ciągu 14 lat w Vermont nigdy nie ustanowiono żadnego stosunku wzajemnego uposażenia.

Osoby, które poszukują pewnych ograniczonych zabezpieczeń prawnych i nie chcą zawierać małżeństwa ani związku partnerskiego, mogą skorzystać z o wiele skromniejszych rozwiązań. Należą do nich:

1. Umowa lub kontrakt o związku:  Umowy o wspólnym pożyciu dotyczące majątku i finansów umożliwiają parom uregulowanie swoich spraw na piśmie przed separacją. Ten rodzaj dokumentu pełni podobną funkcję jak umowa przedmałżeńska. O ile umowa nie dotyczy usług seksualnych i spełnia wymogi ważnej umowy, ma duże szanse na jej utrzymanie. Należy pamiętać, że jak w każdym stanie, konkretne przepisy dotyczące dzieci mogą nie być egzekwowane zgodnie z ich postanowieniami, ponieważ to sąd zawsze ma prawo do ustalenia najlepszego interesu dzieci. (Zobacz dyskusję poniżej dotyczącą umów rodzicielskich).
2. Pełnomocnictwo: Każda osoba posiadająca zdolność prawną może ustanowić inną osobę swoim „pełnomocnikiem” do spraw finansowych w przypadku, gdy osoba ta stanie się niezdolna do czynności prawnych lub niepełnosprawna (14 VSA §§ 3501-3516). Pełnomocnictwo to może zostać przedłużone na czas niezdolności do czynności prawnych osoby, jeżeli w pełnomocnictwie zapisano: „Niniejsze pełnomocnictwo nie będzie naruszane przez późniejszą niezdolność do czynności prawnych lub niepełnosprawność mocodawcy” (14 VSA § 3508(a)). W przypadku braku takiego ustanowienia, członek „rodziny” będzie uprawniony do podejmowania decyzji za osobę niepełnosprawną lub niepełnosprawną. Pełnomocnictwo nie obejmuje upoważnienia do podejmowania decyzji dotyczących opieki zdrowotnej (14 VSA § 3504(b)(1)). Osoba może również wskazać swoje preferencje dotyczące ustanowienia opiekuna – długoterminowego ustanowienia, które obejmuje wszystkie obszary opieki osobistej i finansowej osoby z upośledzeniem umysłowym (sąd bierze pod uwagę preferencje osoby z upośledzeniem umysłowym przy ustanawianiu opiekuna) (14 VSA § 3072(b)(uwzględnienie preferencji podopiecznego przy ustanawianiu opiekuna)). Dokument wskazujący na tę preferencję powinien zostać sporządzony z zachowaniem wszystkich formalności testamentu i powinien być aktualizowany w celu śledzenia wszystkich aspektów sytuacji osobistej i finansowej osoby.
3. Oświadczenia woli dotyczące opieki zdrowotnej i sposobu postępowania ze zwłokami: Zgodnie z prawem stanu Vermont osoba fizyczna może wyznaczyć pełnomocnika, który będzie podejmował decyzje w jej imieniu w przypadku niezdolności do czynności prawnych, niepełnosprawności lub śmierci (14 VSA §§ 9700-9720) i przekazać pełnomocnikowi uprzednie wytyczne, które mogą na przykład (18 VSA § 9702):
   • określić rodzaj opieki zdrowotnej, jakiej się pragnie lub nie pragnie;
   • wskazać, jakie zabiegi podtrzymujące życie są pożądane, a jakie niepożądane;
   • wskazać osoby, z którymi agent nie powinien się konsultować ani udostępniać informacji;
   • upoważnić do udostępniania informacji o stanie zdrowia innym osobom, oprócz agenta;
   • wyznaczać osoby, które będą pełnić (lub nie pełnić) funkcję opiekuna danej osoby, jeżeli zajdzie taka potrzeba;
   • kierować pochówkiem zmarłego i organizacją pogrzebu.
   • UWAGA: Bez uprzedniego oświadczenia woli, lekarze i zakłady pogrzebowe kierują się opinią małżonka lub najbliższej rodziny w podejmowaniu decyzji. Oświadczenie woli można w każdej chwili odwołać, tworząc nowe oświadczenie woli lub składając wyraźne oświadczenie o odwołaniu (18 VSA § 9704). Ludzie często przekazują kopię swojego oświadczenia woli lekarzom, a czasami także członkom rodziny.
4. Będzie: Jeśli dana osoba nie jest ani w związku małżeńskim, ani w związku partnerskim bez testamentu, jej majątek przechodzi na: (1) jej dzieci lub (2) jej rodzinę (14 VSA § 314). Jeśli dana osoba chce zapewnić byt innym osobom, takim jak partner, testament jest niezbędny. Nawet jeśli dana osoba posiada niewiele majątku, może wskazać w testamencie osobę, która będzie zarządzać jej majątkiem. Jeśli dana osoba ma dzieci, może wskazać w testamencie przyszłego opiekuna dziecka.

GLAD zaleca współpracę z prawnikiem w zakresie tych dokumentów. Chociaż niektóre formularze są dostępne, formularz może nie być dostosowany do Państwa indywidualnych potrzeb i życzeń. Co więcej, prawnik może pomóc Państwu w osiągnięciu celów, na przykład poprzez sporządzenie testamentu w sposób, który z większym prawdopodobieństwem zniechęci niezadowolonych członków rodziny do jego kwestionowania, lub poprzez sporządzenie pisemnego oświadczenia woli dotyczącego opieki zdrowotnej ze szczegółowymi instrukcjami dotyczącymi rodzajów zabiegów, na które wyrażają Państwo zgodę, a na które nie, oraz dokładnego zakresu uprawnień pełnomocnika.

W przypadku separacji, postanowienia umowy/kontraktu o związku lub partnerstwie, jeśli para go posiada, będą miały zastosowanie. W przypadku braku umowy pary mogą wdać się w kosztowne i długotrwałe spory sądowe dotyczące kwestii majątkowych i finansowych, bez systemu rozwodowego, który pomógłby im w ich rozwiązaniu. Jest prawdopodobne, że sądy w Vermont, w pewnych okolicznościach, uznają teorie kontraktowe i zasady słuszności w odniesieniu do kwestii majątkowych i finansowych rozwodzącej się pary jednopłciowej, nawet bez pisemnej umowy. Jednak pisemne umowy zapewniają większe bezpieczeństwo.

Jeśli dana osoba zmieniła zdanie co do tego, kto powinien być jej pełnomocnikiem, przedstawicielem ds. opieki zdrowotnej, beneficjentem lub wykonawcą testamentu, lub organizatorem pogrzebu, to dokumenty te należy odwołać — powiadamiając o tym wszystkie osoby, którym przekazano kopie tych dokumentów, a także sporządzając nowe dokumenty odzwierciedlające aktualne życzenia tej osoby.

Chociaż termin ten jest używany w wielu kontekstach, najczęściej oznacza status, który uznaje parę niebędącą w związku małżeńskim i ich dzieci za rodzinę w określonych, ograniczonych celach. W kontekście miejsca pracy, plany dotyczące związków partnerskich w Vermont pozwalają pracownikowi uzyskać pewne świadczenia dodatkowe dla swojego partnera, które wcześniej były zarezerwowane dla małżonków. Niektóre stany, miasta i miasteczka również uchwaliły przepisy dotyczące związków partnerskich. W innych kontekstach „partner domowy” jest również skrótem od rodziny, zastępując „kochanka”, „przyjaciela” i „współlokatora”. Niektórzy nazywają umowy o wspólnym pożyciu „umowami partnerskimi w związku partnerskim”. Zobacz publikację GLAD: Świadczenia z tytułu partnerstwa krajowego, aby uzyskać więcej informacji.

Tak. Polityka i procedury kadrowe stanu Vermont rozszerzają świadczenia z tytułu partnerstwa krajowego na pracowników stanowych. Świadczenia obejmują świadczenia medyczne, pomoc w przypadku śmierci bliskiej osoby oraz prawo do odwiedzin. Pracownicy stanowi zainteresowani ubezpieczeniem zdrowotnym i stomatologicznym dla swoich partnerów powinni skontaktować się z Departamentem Zasobów Ludzkich pod numerem (802) 828-3491 w celu uzyskania wniosku, który można również znaleźć na stronie internetowej stanu pod adresem http://humanresources.vermont.gov/sites/humanresources/files/documents/Health_Domestic%20Partner%20Affidavit.pdf.

Aby zostać uznanym za partnera domowego, para musi (1) być dla siebie jedynym partnerem domowym w „wyłącznym i trwałym związku domowym”; (2) mieszkać wspólnie przez co najmniej sześć miesięcy przed złożeniem wniosku; (3) mieć ukończone 18 lat; (4) nie być w związku małżeńskim z nikim; (5) nie być spokrewnionym w taki sposób, że nie mógłby zawrzeć małżeństwa; (6) być zdolnym do zawarcia umowy; oraz (7) zgodzić się na wzajemną odpowiedzialność za swoje dobro.

Tak. Niektóre miasta, które oferują świadczenia medyczne partnerom pracowników miejskich, to Burlington i Middlebury.

Prywatni pracodawcy mogą zapewnić partnerom wszelkie świadczenia, jakich sobie życzą — ubezpieczenie zdrowotne, urlop na pokrycie kosztów leczenia członków rodziny lub urlop żałobny, równe świadczenia emerytalne, pokrycie kosztów przeprowadzki lub dostęp do zakładowych obiektów firmy.

Jednak nawet jeśli pracodawcy zapewniają te świadczenia, przepisy federalne czasami traktują świadczenia dla partnerów w związkach partnerskich (i w związkach cywilnych w Vermont) inaczej niż świadczenia dla małżonków, co często wiąże się z konsekwencjami finansowymi. Na przykład pracownicy muszą płacić federalny podatek dochodowy od świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego partnera w związkach partnerskich lub małżonka w związkach cywilnych, ale świadczenia dla małżonków w związkach małżeńskich są zwolnione z podatku (Widzieć Kodeks Podatkowy Stanów Zjednoczonych, Prywatne Orzeczenie 9603011 (19 stycznia 1996 r.). Podobnie, o ile zgoda małżonka/małżonki jest wymagana, jeśli pracownik pozostający w związku małżeńskim zdecyduje się wskazać osobę trzecią jako beneficjenta emerytury lub świadczenia dla osób pozostających przy życiu, o tyle pracownik pozostający w związku partnerskim lub w związku partnerskim może swobodnie zmieniać te wskazania.

Pary jednopłciowe z dziećmi, które się rozstają, powinny:

1. Wspieraj prawa rodziców LGBTQ+;
2. Szanuj istniejące relacje, bez względu na prawne etykiety;
3. Szanuj istniejące relacje rodzicielskie dzieci po rozstaniu;
4. Utrzymać ciągłość opieki nad dziećmi;
5. Dążyć do rozwiązania dobrowolnego;
6. Pamiętaj, że rozstanie jest trudne;
7. Zbadaj zarzuty dotyczące nadużyć;
8. Nie dopuścić, aby brak umów lub stosunków prawnych wpływał na wyniki;
9. Traktuj postępowanie sądowe jako ostateczność; i
10. Odrzuć uciekanie się do homofobicznych/transfobicznych praw i nastrojów w celu osiągnięcia pożądanego rezultatu.